De trein naar huis
Ik was in Rotterdam voor een radio-interview. Het gesprek duurde tot elf uur. Hierdoor miste ik de trein die op de laatste tram naar huis zou aansluiten. Onderuitgezakt, met een humeur dat van mijlen ver van mijn gezicht af te lezen was, wachtte ik op het moment van vertrek.
Het verlossende fluit signaal drong de coupé binnen en log zette het gevaarte zich in beweging. Desondanks bleef mijn stemming beneden het nulpunt. Wat als ik straks Amsterdam de laatste tram miste In deze tijd van economische recessie had ik geen zin nodeloos geld uit te geven aan dure taxiritten.
Aan de ander kant van het gangpad namen twee vrouwen bezit van de vrije zitplaatsen. Één beduidend jongere met peroxideblonde haren, in versleten jeans laag op de heupen die haar bil decolleté brutaal vrijliet. Haar cup-dubbel-D- borsten waren verpakt in een veel te strakke roze stretchblouse, die het grootste deel van haar buik vrij liet. De enorme rijpe puist in haar taille deerde haar niet.
De oudere van het tweetal, wier slechte huid getekend was door acne littekens, keek vermoei uit haar ogen. Haar bruingeverfde slecht, gepermanente haren had ze slordig midden op haar hoofd bij elkaar gestoken. Verveeld hing ze onder uitgezakt op de appel groene bank. tegenover de blondine
“Nou als dat niet op het nippertje was” riep de jongere vrouw met een onmiskenbaar Rotterdamse tongval. Ze plaatste haar in nepslangenleer gestoken voeten op de bank tegenover haar. Uit haar oversized tas kwam een zwarte kanten topje tevoorschijn, gevolgd door een minuscule zwarte rok. “Die zijn voor later.”
“Vandaag ga ik me wel mooi maken hoor. Het is zaterdag en je kan veel geld verdienen, heel veel geld.” Ze pakte haar make-up doos uit haar tas. Geroutineerd smeerde ze de foundation met haar blote handen op de door enkele enorme puisten ontsierde huid van haar gezicht. Ogen, wenkbrauwen, jukbeenderen en mond werden onderhanden genomen en het geheel werd afgemaakt met mascara op haar lange omhoog krullende wimpers. “Ik ga vandaag geld verdienen” zong ze onder tussen. Een borstel door haar blonde haren en klaar was ze.
Met een vermoeide blik staarde de al zwaar opgemaakte oudere vrouw haar aan. “ Ja jij bent mooi. Je hoeft je geen zorgen te maken” zei ze met een stem vol bewondering tegen de jongere vrouw.
‘Heemstede – Aerdenhout’, galmde het door de luidspreker. “Hier wonen veel rijke mannen. Vrijgezellen” zei de blondine terwijl ze het donker in tuurde. ‘Vrijgezellen? Wat zijn dat?’ Haar tongval verraadde haar Arabische afkomst. “Vrijgezellen dat zijn mannen die ehne.........Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen. Ze hebben geld.”
“Dan moeten we daar een keer heen” zei de oudere vrouw. “O ik ga vast eentje versieren, met hem trouwen en hem dood maken.” “Waarom dood?” vroeg de vrouw met het pokdalig gezicht verschrikt “Waarom? Ik hou toch niet van hem. Ik wil zijn geld” De oudere vrouw keek alsof ze water zag branden.
De trein reed het station binnen. Verwachtingsvol staarde de blondine door het glas. “Vandaag ga ik veel geld verdienen” zong ze.
De Arabische vrouw keek meewarig in haar richting.
Zo gauw de trein stil stond, sprongen ze beide het perron op. Met klakkende hakken verdwenen ze in de nacht in. Terwijl het geluid in mijnhoofd nagalmde liep ik naar de taxi. Een leeg gevoel bekroop me. Clark Accord
-----------------------
De Surinaams-Nederlandse schrijver Clark Accord heeft naast twee romans ook een hele stapel columns op zijn naam staan. Deze stapel is nu gebundeld in Shirley in Allochtonië.
Shirley in Allochtonië
Clark Accord
Uitgever: Vassallucci
Prijs: € 14,95
224 bladzijden
ISBN 90 5000 830 5
» Klik hier voor een overzicht van columns
Meer nieuws uit Nederland:
