In de jaren ’80 stelde ik een psychologische test samen om Surinamers te trainen die bij de overheid wilden solliciteren. Het was een bekend probleem dat mijn landgenoten heel slecht scoorden op de tests. Je kunt dan blijven klagen dat dit instrument niet aansluit bij de culturele wereld van de allochtonen, maar daarmee schiet je niets op. Vandaar dat ik op het idee kwam om een test te construeren waarmee je de groep kan trainen om beter te scoren. Na enkele vrienden met succes te hebben geholpen, vond ik dat mijn trainingsmateriaal betrouwbaar en valide genoeg was om anderen daarvan te laten profiteren. Zeer enthousiast stapte ik naar de Landelijke Federatie van Surinaamse Welzijnstichtingen met het voorstel om weekenden te organiseren waarin ik de fijne kneepjes van de psychologische test uit de doeken zou doen voor mijn landgenoten. Maar tot mijn grote verbazing reageerde het bestuur negatief op mijn aanbod. Zijn argument was dat hij al besprekingen aan het voeren was met de rijksoverheid die als doel hadden psychologische tests af te schaffen. Mijn reactie dat het onbestaanbaar was dat de Nederlandse overheid psychologische tests zou afschaffen, omdat Surinamers en andere allochtone groepen er last van hadden, werd weggewuifd. Elke koe van zondag hoort te weten dat de overheid en het bedrijfsleven dolgelukkig zijn met het bestaan van een selectiecriterium dat hen ‘objectieve’ argumenten verschaft om zwarte mensen niet in dienst te nemen. Ze kunnen zich gemakkelijk verweren tegen het verwijt van rassendiscriminatie door te verwijzen naar de lagere testscores van de kandidaten die niet tot het witte ras behoren. Dus die overheid zal wel gek zijn om zo’n instrument niet meer te gebruiken. Tot heden moeten sollicitanten die bij de rijksoverheid solliciteren er ernstig rekening mee houden dat ze een psychologische test moeten doen en tot de dag van vandaag vormt dat selectiemiddel een blok aan het been voor Surinamers.

In 1992 lukte het mij om geld los te peuteren van het ministerie van Onderwijs om een leerprestatieverbeteringsproject uit te voeren dat ik ontwikkeld had. Het doel ervan was om alle kinderen die eraan deelnamen linea recta voor de deuren van het vwo af te leveren, ongeacht de opleidingsachtergrond van de ouders. Dit moest de oplossing zijn van het probleem van zwarte kinderen in het Nederlands onderwijs die te vaak onnodig door de witte leerkrachten richting lom-onderwijs worden gedirigeerd. Toen na drie jaar bleek dat mijn methode zeer goed werkte, besloot het ministerie het project stop te zetten. Dat had ik eigenlijk kunnen verwachten, want als witte mensen ergens geld voor geven, dan is het nooit hun bedoeling dat zwarte mensen er incidenteel laat staan structureel beter van worden. De methodiek lag er en dat konden ze niet meer wegnemen, dus informeerde ik de directie en bestuur van de E.B.G-school in de Bijlmer over het bestaan van mijn leermethode en stelde haar voor die methode daar te introduceren. Noch de directie, noch het bestuur heeft enige moeite genomen om te reageren op mijn voorstel.

In het jaar 2000 begon ik met het verzorgen van schaakcursussen aan kinderen tussen 7 en 12 jaar. Hoewel het de bedoeling was om alleen zwarte kinderen hiervan te laten profiteren, werd ik gedwongen Turkse en Marokkaanse kinderen toe te laten. Het aantal zwarte kinderen dat zich opgegeven had was te gering. Om de cursus door te laten gaan, moest ik de deuren wel opengooien voor de Turkse en Marokkaanse kinderen. Alsof dat niet erg genoeg was, bleken de prestaties van het kleine aantal zwarte kinderen dat wel meedeed minder te zijn dan die van de kinderen die helemaal niet op mij lijken. De Turkse en Marokkaanse ouders hadden wel de discipline om hun kinderen 15 weken achterelkaar naar de cursus te brengen en ze weer op te halen. Voor de zwarte ouders was dat offer te zwaar.

In Rotterdam bestaat er ook een EBG-school, dus je zou denken dat de zwarte ouders in deze stad gebruik zullen maken van deze mogelijkheid om hun kinderen uit de racistische klauwen van de witte leerkrachten te houden. U vergist zich. In tegenstelling tot de moslims en de Hindoestanen blijven de zwarte ouders in deze stad, tegen beter weten in, hun kinderen toevertrouwen aan de witte scholen en pas wanneer die hen verwezen hebben naar de lom-scholen, kloppen ze aan bij deze school.

Dus zelfs in het geval de criticus of wie dan ook met oplossingen komt voor de maatschappelijke problemen waarmee mijn rasgenoten worstelen, dan nog kun je er 100% op rekenen dat ze onverschillig zullen reageren of zelfs gaan tegenwerken. In heel veel gevallen is het beschrijven van het probleem hetzelfde als het bieden van een oplossing, maar mijn criticasters staan zo afwijzend tegen kritiek dat ze dat niet kunnen inzien. Ik kom daarom tot geen andere conclusie dan dat zij die mij verwijten alleen maar kritiek te leveren, zonder oplossingen aan te dragen, niets hebben begrepen van de psychologie van de zwarte mens.