Sinds de jaren ’60, en zeer waarschijnlijk daarvoor al, maakte de NPS, de partij van de Creoolse bevolking, er een lelijke gewoonte van om tijdens de verkiezingen naar het binnenland te trekken om mensen daar over te halen op haar te stemmen. Ze namen veel geschenken mee voor de gezagsdragers en die zorgden ervoor dat hele dorpen op die partij stemden. Na de verkiezingen vernam het binnenland nooit meer iets van de NPS. Decennia lang herhaalde zich hetzelfde scenario, dus dachten de leiders van deze partij dat zij zonder noemenswaardige inspanningen de zetels van het binnenland bij de verkiezingen van mei reeds binnen hadden. Maar als een donderslag bij heldere hemel bleek dat de Marrons zich losgerukt hebben van hun irrationele stemgedrag in het verleden. Ze hebben er eindelijk voor gekozen te stemmen op een partij die de positieverbetering van het binnenland als primaire doelstelling heeft. En zie daar: de A-Combinatie is met 5 zetels vertegenwoordigd in de assemblee van Suriname en zoals het zich laat aanzien verwerven ze binnenkort regeermacht.

Suriname, wat zeg ik? Paramaribo is in rep en roer. Dezelfde ontsteltenis die zich meester gemaakt had van de Nederlandse politici na de eclatante stembusoverwinning van de LPF, zie je ook nu bij de Surinaamse politici en hun aanhangers. Velen ontraden de A-Combinatie om samen met het Front een coalitie te vormen. Maar die mensen zien het helemaal verkeerd. Het doel van elke politieke partij is het verwerven van regeermacht. In het geval van de A-Combinatie is die noodzaak nog groter, want de omstandigheden van de binnenlandbewoners zijn zo abominabel, dat geen enkele partij die hen vertegenwoordigt en de mogelijkheid krijgt te regeren, het zich kan permitteren die verantwoordelijkheid niet te nemen. Vanuit de oppositie bereik je veel minder of vaak zelfs helemaal niets voor je achterban. Dus een keuze voor de oppositie zou echt getuigen van onnadenkendheid bij deze partij.

Veel critici zijn van mening dat deze stembusuitslag de mogelijkheid biedt om het Front kapot te maken en dat zou kunnen als de A-Combinatie zou weigeren een coalitie te vormen met het Front. Het is niet de doelstelling van de A-Combinatie om welke bestaande partij dan ook om zeep te helpen. Haar doelstelling is, neem ik aan, zorgen voor structurele verandering in de leefomstandigheden van de Marrons in Suriname. Zich laten gebruiken door andere partijen om rekeningen met het Front te vereffenen zou getuigen van politiek amateurisme.

Dan zijn er nog van die criticasters die van mening zijn dat een ‘one-issue’-partij niet levensvatbaar is. Verder veroordelen ze de A-combinatie omdat die alleen zou opkomen voor de Marrons en daardoor het nationale belang niet voorop zou stellen. Vooral de laatste groep heeft last van wat ik de dwangmatige besmeuringsneurose noem. Sinds wanneer wordt de Surinaamse politiek gekenmerkt door overwegingen van nationaal belang? Als regeringen in het verleden ooit het nationale belang voorop gesteld hadden, hoe is het dan te verklaren dat de leefomstandigheden van de binnenlandbewoners zo abominabel slecht zijn in vergelijking met die van andere Surinamers die in Paramaribo en omstreken, Nickerie, Commewijne en Saramacca wonen? Geen enkele Surinamer zou zijn kind in Djoemoe, Botopasi of welk dorp van het binnenland dan ook naar school willen sturen. Waarom? Omdat de plicht die de Surinaamse overheid heeft om ervoor te zorgen dat haar burgers fatsoenlijk onderwijs krijgen, niet geldt voor kinderen uit het binnenland. Wie een baan wil hebben om in zijn levensonderhoud te kunnen voorzien heeft een ernstig probleem als hij in het binnenland van Suriname woont. De taak van de Surinaamse overheid om voor voldoende werkgelegenheid te zorgen voor Surinamers ongeacht de plaats waar ze geboren zijn, geldt niet voor de Marrons. Wie in het binnenland woont en medische hulp behoeft, heeft ook pech, want de taak van de Surinaamse overheid om ervoor te zorgen dat haar burgers gelijke toegang hebben tot medische voorzieningen, geldt niet voor de Marrons. En zo zou ik nog tientallen zaken kunnen noemen die de criminele wreedheid van de politieke machthebbers in Paramaribo tegenover de binnenlandbewoners illustreren. Deze criminele wreedheid is door alle bestaande partijen gedemonstreerd. Dus wie de A-combinatie verwijt dat zij het nationale belang niet hoog in het vaandel heeft, gedraagt zich als een lid van een onderdrukkingsgroep dat allerlei strapatsen verzint, omdat het maar moeilijk kan wennen aan het idee dat er waarschijnlijk een einde zal komen aan de structurele onderdrukking van de Marrons.

Er is nog een ander argument waarom de A-Combinatie zich de luxe van een nationale politiek niet kan veroorloven. Een arts die bij een ramp verschijnt, heeft de morele plicht eerst die slachtoffers te helpen die er het ergst aan toe zijn. En deze slachtoffers zijn in dit geval de Marrons. Pas wanneer het de A-Combinatie gelukt is de scheve verhoudingen weer in evenwicht te brengen, kan zij gaan nadenken over het zogenaamde nationale belang.

Wat de criticasters die deze partij zoveel mogelijk belachelijk willen maken (genetische afwijking bij zwarte mensen) uit het oog verliezen, is dat een politieke partij die de kwaliteit van het leven van de binnenlandbewoners verhoogt, indirect ook het nationale belang dient. Door de leefkwaliteit van mensen die helemaal onderaan de maatschappelijke ladder bungelen te verhogen, verhoog je het gemiddelde van de leefkwaliteit van de totale Surinaamse bevolking. Dus politieke aandacht voor de zwakste groep in de samenleving staat niet op gespannen voet met het nationale belang. Door het onderwijsniveau in het binnenland op te voeren, zal de hele Surinaamse bevolking kunnen profiteren van de intellectuelen die daaruit zullen voortkomen.

De kritiek van de ‘one-issue’-partij is ook niet echt doordacht, want dat de A-Combinatie zich uitsluitend inzet voor de binnenlandbewoners maakt haar nog niet tot een ‘one-issue’-partij. Zij kan zich inzetten voor beter onderwijs, gezondheidszorg, werkgelegenheid voor het binnenland en meer. Dus van een one-issue-partij is er geen sprake.

De zwarte bevolking van Suriname mag de Marrons dankbaar zijn dat die massaal op de A-Combinatie gestemd hebben. Alleen door politieke macht van de binnenlandbewoners zal het mogelijk zijn onze rasgenoten, die zich stedelingen noemen en die a-priori ervan uitgaan dat de Marrons maar domme Djoeka’s zijn die je vooral dom moet houden door ze elke vorm van ontwikkeling te onthouden, zodat ze tijdens de verkiezingen als goedkoop stemvee kunnen worden gebruikt, tot het inzicht te brengen dat zij langer dan een eeuw een onvergeeflijke misdaad hebben gepleegd door deze zwarten te behandelen alsof zij de zigeuners van Suriname zijn. Hoe paradoxaal dit ook klinkt, deze overwinning zal ook de positie van Marrons binnen de bestaande partijen versterken. Mijn landgenoten uit het binnenland van Suriname hebben dus op meer fronten gewonnen dan uit de verkiezingsuitslag blijkt.