Mijn angst is bewaarheid. "Als ik ga boren dan blijft er niets over", zegt de tandarts over de 'compleet uitgeholde' kies. Zoals hij en zijn assistente over mij heen gebogen zitten, lijkt het wel een interactieve voortzetting van Kies-pijn. Terwijl de verdoving inwerkt, beginnen beiden te foeteren over de politiek. Even ben ik geen patiënt maar 'die journalist'. Het verblindende licht, de geagiteerde stem van de tandarts en het bijvallende toontje van zijn assistente maken me nog angstiger.
"Tandarts, het gaat toch niet pijn doen", vraag ik mislukt schertsend.
"Ik weet het niet, ik ben Bouterse niet", antwoordt hij als uit een script.
Toch even voor alle zekerheid boren. De verdoving voorkomt niet dat het venijnig zoemend geboor door merg en kaakbeen gaat. Angstig dat hij doorschiet en er niet genoeg verdoofd is, wil ik mijn kaken op elkaar klemmen. Maar de gedachte dat mijn lip aan flarden gaat, houdt ze krampachtig open.
Het wordt toch de tang.
"U gaat voelen dat ik iets doe, maar het zal geen pijn doen", zegt de tandarts, averechts versterkend op mijn angst. Ik ben zo gespannen dat de kies haast onwrikbaar is. "U moet u ontspannen", vermaant hij een paar keer. "U bent bang voor iets wat niet komen gaat."
De gekraakte kies komt er in drie stukken uit, met inzet van het nodige haaktuig.

Een dag voor de verkiezingen van 25 mei worden verschillende gebedsdiensten gehouden voor een zo pijnloos mogelijke uitkomst. Met een gapend gat in mijn tandvlees besluit ik naar die van de volle-evangelische stroming te gaan, waartoe Bouterse is bekeerd. Waar de traditionele christelijke kerken leeglopen, zijn de volle-evangelische goed gevuld.
"De afgelopen vijf jaren hebben demonen en afgoderij geregeerd", predikt de bishop, als religieus-electoraal verlengstuk van Bouterse. Ik verlaat de dienst vroegtijdig omdat mijn tandvlees uit ergernis klopt en ik mijn pijnstillers ben vergeten.
De zonnige verkiezingsdag zelf is een verademing. Bij de stembureaus in het district Saramacca staan partijkramen broederlijk tegen elkaar en etaleert iedereen vrijelijk zijn politieke kleur. Kiezers worden onthaald door een uitbundige haag propagandisten: dan paars van kleur, dan oranje, dan groen of rood. Niks geen zwaarbewapende militairen op de been, maar enkele agenten die zoveel mogelijk in de schaduw blijven. Hoewel het niet zijn verdienste is, genieten ook de paarse NDP-legioenen van Bouterse voluit van het grootste democratisch recht en zingen uit volle borst: "We want Bouta!"

De NDP-aanhangers zijn een bonte mengeling van etniciteiten: Hindostanen, creolen, inheemsen en Javanen. Ze klagen over het 'raciale beleid' van het Nieuw Front, dat een bundeling is van etnische partijen. Als ik een caramelkleurige jongedame vraag of zij Javaanse is, antwoordt ze trots: "Nee hoor, ik ben mix creools-inheems."
Maar er is ook veel verbittering. "Je werkt een maand keihard en na twee dagen is je geld op, daarom stem ik niet weer op het Front", zegt een vrouw. Terwijl de NDP'ers zo klagen, word ik gegrepen door hun oprechte pijn. Je vraagt je af waarom. Een land vier keer Nederland, rijk aan bodemschatten, natuur en ruimte, slechts een half miljoen inwoners. Toch leeft 80 procent onder de armoedegrens, louter door politieke hebzucht.
Om zes uur 's morgens keer ik huiswaarts. Het Front van Venetiaan is afgestraft met tien zetels in mindering. De NDP van Bouterse heeft zich verdubbeld tot vijftien zetels, maar nog altijd tien minder dan het Front. De VVV van Wijdenbosch blijft steken op zes. Voor een doorbraak zorgt de A-Combinatie van marronpartijen uit het binnenland, met vier zetels. Niemand kan op eigen houtje een regeermeerderheid vormen. De kansen van Bouterse als president zijn miniem. Breed samenwerken, luidt de boodschap, mét de binnenlandbewoners! De kiespijn ligt eindelijk bij de politiek, opgelegd door het electoraat.