Het zwarte ras behoort tot het meest geminachte ras ter wereld. Om zich te weer te stellen tegen de verachting van andere rassen, hebben mijn rasgenoten de intra-groepscohesie niet versterkt, zoals je dat volgens de wetten van de sociale psychologie zou mogen verwachten, nee: ze hebben juist de meest achterlijke reactie die een mens met gezond verstand zich kan voorstellen, als antwoord op die verachting ontwikkeld. Mijn rasgenoten hebben, in het geval Suriname, een systeem van onderlinge discriminatie bedacht dat minstens even gruwelijk is als wat de zwarten aan den lijve ondervonden in de jaren van de apartheid in Zuid-Afrika. Wie in Suriname tot de categorie der rijkgepigmenteerde Afro’s behoort, die heeft een ernstig probleem. Maar het leven wordt pas een hel als je geboren bent in het binnenland van Suriname. De minachting en haat die jou ten deel zal vallen in de Surinaamse samenleving, die, hypocriet als zij is, zichzelf portretteert als het land van harmonieuze contrasten, is vele keren erger dan die welke de Ku Klux Klan leden voelen voor mensen die tot het zwarte ras behoren. En die haat en minachting komt voornamelijk van de groep die zich stadsnegers noemt. Er zijn sociale wetenschappers onder de Marrons die zelfs een correlatie vermoeden tussen de haat tegen de Marrons en de mate van pigmentatie bij deze stam. Ik zal de laatste zijn om te ontkennen dat rassendiscriminatie in Nederland heerst, maar ik ben ook de eerste om toe te geven dat als de witte mensen in dit land de fijne kneepjes van discriminatie willen leren, Suriname de beste stagemogelijkheden biedt.

Vanaf ik in 1966 te midden van het soort, dat zich volstrekt ten onrecht als Übermenschen beschouwt tegenover de Marrons, ben gaan wonen, werd ik geconfronteerd met hun tribale banaliteiten, en bij mijn rasgenoten heeft de tijd geen enkele invloed gehad op de intensiteit, noch de frequentie waarmee ze die demonstreren. Bij de witte mensen kun je nog vaststellen dat zij in vergelijking met 30 of 40 jaar geleden enige vooruitgang hebben geboekt met betrekking tot de wijze waarop ze zwarte mensen behandelen. Die verandering is uitgebleven bij mijn rasgenoten die zich stadsnegers noemen. Het woord vooruitgang blijkt ook op dit vlak Hebreeuws te zijn. Het is zelfs zo erg met deze stam, dat wie gedragsmodificatie bij een groep wil realiseren, gegarandeerd meer succes zal hebben, als hij zo proberen om witte Udense Longsdale jongeren respect bij te brengen voor moslims dan wanneer hij de stam der stadsnegers, die hun raison d’être ontlenen aan het feit dat zij in Paramaribo en omgeving geboren zijn, tot het besef zou proberen te brengen dat hun overtuiging dat een zwarte persoon minderwaardig is vanwege het feit dat hij niet in Paramaribo geboren is, even achterlijk is als de overtuiging dat ze door een kruidenbad rijk zullen worden.

Deze zogenaamde stadsnegers ervaren kennelijk een gesublimeerde vorm van sadistisch genot door hun rasgenoten die in het binnenland van Suriname geboren zijn djoeka’s te noemen en zelfs Aristoteles zou hen niet kunnen overtuigen dat ze daarmee alleen het gelijk demonstreren van hen die prediken dat negers aan een chronische vorm van zelfhaat lijden. In de pathologische psychische wereld van de zogenaamde stadsnegers wordt een mens niet minderwaardig door zijn gedrag, maar door de plaats waar hij in Suriname geboren is. Vanwege de geweldige ‘hoge intelligentie’ waarmee zij door de natuur opgezadeld zijn, is het onmogelijk om hen tot andere inzichten te brengen.

In de tijd dat Brunswijk en zijn manschappen in een gewapend conflict verwikkeld waren met het leger van Desi Bouterse, vertrokken de militairen van het kampement in Paramaribo onder luid geroep, dat ze “djoeka’s gaan vermoorden vandaag”, naar diverse dorpen om alles wat bewoog en niets te maken had met die strijd, te vermoorden. De wreedheden die zwarten in Afrika tot heden nog naar elkaar toe demonstreren, vormen het onweerlegbare bewijs dat de drempel bij zwarte mensen om hun eigen rasgenoten te vermoorden, zeer laag is; welnu, die drempel wordt nog lager, als die rasgenoot, in het geval van Suriname, tot de zogenaamde gehate djoeka’s behoort. Mijn rasgenoten spraken in die tijd, en nu nog steeds, over een binnenlandse oorlog, alsof Hindoestanen, Javanen, Chinezen, Libanezen en alles wat daar tussenin zit ook de dood vonden bij dit conflict. Ze hadden niet eens door dat zwarten elkaar aan het afmaken waren.

Een Surinaamse sociale wetenschapper van een ander ras gaf de volgende uiteenzetting van dat conflict: “Negers hebben om de zoveel tijd de behoefte om elkaar af te slachten. De tegenstelling die door de stadsnegers gehandhaafd en gekoesterd wordt tussen hen en de Marrons maakt het de eerste groep gemakkelijker om afslachtingen te kunnen plegen zoals ze dat gedaan hebben in Moi Wana, Atjoni en andere dorpen. De andere etnische groepen hebben de vrees dat als je de negers zou verhinderen elkaar te vermoorden, zij misschien die agressie op andere groepen zouden kunnen gaan botvieren. Dat is de reden waarom geen enkele politicus uit een andere etnische groep geïntervenieerd heeft in dat conflict. Bovendien denken die dat hoe minder negers in Suriname, des te beter voor hen. Want vooral Hindoestanen worden daarmee de grootste bevolkingsgroep en dat biedt politiek rooskleurige perspectieven.”

Mijn rasgenoten die zich stadsnegers noemen, vinden het fijn, heel fijn om de rasechte zwarte Surinamers djoeka’s te noemen, maar als een witte persoon hen uitmaakt voor zwartjoekel, sambo of nikker, dan mag hij blij zijn als hij het overleeft. Mijn rasgenoten die zich stadsnegers noemen vinden het fijn, heel fijn om iemand die geen afstammeling is van de Redi Moesoes (de verraders van Marrons in de tijd van de slavernij) djoeka’s te noemen en zelf voelen ze zich erg, heel erg beledigd als iemand van een ander ras hen een neger noemt. Mijn rasgenoten vinden het fijn, heel fijn om iemand die in het binnenland van Suriname geboren is een djoeka te noemen, maar als de witte mensen hen allochtonen noemen, dan worden ze heel, heel erg boos. Mijn rasgenoten die zich stadsnegers noemen, zijn heilig overtuigd van de minderwaardigheid van de Marrons en zullen geen enkele gelegenheid voorbij laten gaan om dat tot uitdrukking te brengen, maar klagen steen en been over de superieure houding die witte mensen tegenover hen etaleren. Want dat is o zo racistisch.

Omdat mijn rasgenoten die zich stadsnegers noemen kennelijk het kleine beetje intelligentie missen om te kunnen begrijpen dat het percipiëren van een groep als minderwaardig nog niet betekent dat die groep hun superioriteit erkent, vooral waar zij in Suriname niets gepresteerd hebben om wie dan ook op welk gebied dan ook te kunnen imponeren, schreef ik in 1974 het volgende gedicht dat ik aan deze superieure negers (contradictio in terminis) opdraag.

Regels worden in gedachten gedragen
een wetboek heb ik nooit gekend
een politie voor mij onbekend
een rechtsgeleerde heb ik niet nodig
mijn maatschappij is niet bevlekt
door de moderne pest

Wie ben jij die mijn kleur minacht
wie ben jij die mijn afkomst veracht
uit mij ben je geboren
ik, ja ik ben de echte Neger
ik, die niet uit gefrustreerde gedachten geboren ben
ik, die mijn ik nog draag
ik, die mijn cultuur niet veracht
ik, ja, ik die niet een product ben
van verbasterde sperma’s
die naar integratie smachtten
in lichtgekleurde baarmoeders.