Het enige wat telt bij mijn rasgenoten om een lid van de groep te bewieroken, is de constatering dat die persoon het in hun ogen ver geschopt heeft. En dat ver schoppen is bij ons al heel snel gebeurd. Krijgt een zwarte persoon een functie waar nog weinig rasgenoten in te vinden zijn, dan is dat een reden voor hen om hem de hemel in te prijzen. Of hij vanuit die functie iets doet voor de gemeenschap is niet relevant. Evenmin is relevant of die persoon nadrukkelijk in de media te kennen geeft niets met de zwarte groep te maken te willen hebben. Om de cognitieve dissonantie die deze schoffering veroorzaakt, weg te werken, beweren ze dat het geweldig is dat zo’n persoon zich distantieert van de groep. Daaruit blijkt immers dat hij voor een brede oriëntatie kiest en zich niet blindstaart op één groep en wie kan daar nou tegen zijn. Toegegeven, de denk- en handelwijze van mijn rasgenoten zijn niet altijd te volgen met de inzichten die de psychologie ons aanreikt.

Witte mensen zijn zeer intelligente mensen. Ik kan het weten, want die groep vormt al jaren object van mijn studie. Enkele decennia geleden was de algemene klacht van mijn rasgenoten dat zwarte mensen niet door hen toegelaten werden tot functies of commissies waar belangrijke beslissingen genomen werden, en dat dat de ontwikkeling van de groep ernstig stagneerde. De witte mensen lieten daarna zien dat ze ‘gevoelig’waren voor deze klacht. Ze benoemden zwarte mensen in diverse commissies en politieke functies, anderen kregen zelfs een behoorlijke baan bij de rijksoverheid en iedereen dacht dat het afgelopen was met de discriminatie. Ze vergaten allemaal dat witte mensen geen domme mensen zijn en dat ze ook op het aspect van rassendiscriminatie hun intelligentie aanspreken. Ze kozen voor de zwarten die elke gelegenheid die ze kregen, in het openbaar ontkenden dat er rassendiscriminatie heerste in dit land; ze kozen voor de zwarten die de schuld van de achtergestelde positie van de groep toeschreven aan haar passiviteit; ze kozen voor de zwarten die riepen dat allochtonen af moesten van de klaagcultuur, dat ze de slachtofferrol niet hoorden te koesteren, dat ze meer moesten durven en vooral de mouwen moesten opstropen en niet bij de pakken moesten neerzitten. Zwarten die, tegen beter weten in, bereid waren dit soort imbeciele praatjes te verkopen in de media, konden ervan verzekerd zijn dat de beloning niet lang op zich zou laten wachten. Zij werden opgenomen in allerlei commissies waar er lekker gekeuveld wordt over de problematiek van etnische minderheden. Ze kregen functies waar ze helemaal niet geschikt voor zijn. En incompetentie is de beste voedingsbodem voor manipuleerbaarheid. Nogmaals, witte mensen zijn goede schakers. Naar de buitenwereld toe de indruk wekken dat ze zwarte mensen in leidinggevende posities benoemen, terwijl het zeer duidelijk gaat om mensen die vanwege hun gebrek aan ruggengraat niet meer dan een marionetten rol vervullen. En de achterban? Die voelt zich heel erg gelukkig dat een van hen het gemaakt heeft. Dat die persoon nooit te betrappen is op een daad die hun belangen ondersteunt, doet er niet toe. Alleen het feit dat iemand een in hun ogen geweldige functie heeft, lid is van een of andere babbelcommissie, of voor een bepaalde krant schrijft, is al voldoende voor mijn rasgenoten om in een permanente extase te geraken.

Decennia geleden was er zo,n Afro-Surinaamse schrijver, die voor een landelijke krant een column verzorgde. Wat de man allemaal niet over zwarte vrouwen schreef? Niemand had de moed hem tot de orde te roepen. En wat denk je? Toen hij in een van zijn megalomane buien meende ook de Marrons belachelijk te moeten maken in een van zijn stukken, kreeg hij het met mij aan de stok. Een pittige ingezonden brief van mij naar de krant waar hij voor schreef, riposteerde hij door te beweren dat ik jaloers op hem zou zijn en de massa ondersteunde hem in zijn verweer. Mijn rasgenoten zien elke kritiek op soortgenoten die geen junkie of zwerver zijn, als een uiting van jaloezie en aan dit krakkemikkige beoordelingsmodel valt niet te tornen. Mijn rasgenoten zijn zelfs zo erg dat ze trots zijn op een landgenoot van een andere etnische groep die columnist is bij NRC Handelsblad. Dat hij, op de schrijver Naipaul na, de ergste negrofobist is die het Caraïbisch gebied heeft voortgebracht, vinden ze niet erg. Hoe meer ze door iemand van een andere etnische groep belachelijk worden gemaakt, des te groter de adoratie voor die persoon. Hoe meer een andere etnische groep hen afwijst, hoe groter hun verlangen om door die groep geaccepteerd te worden. Zeer rare mensen, mijn rasgenoten, zeer rare mensen.

In NRC Handelsblad van dinsdag 15 maart schrijft Elsbeth Etty, een witte vrouw, over Rita Verdonk, de huidige minister van Integratie het volgende: “De meeste asielzoekers tonen zich helemaal niet zo publiciteitsbelust als Verdonk vilein suggereert. Eerder zijn zij angstig en wantrouwend. Journalisten die over dubieuze praktijken in het uitzettingsbeleid publiceren, doen gewoon hun plicht zolang zij zorgvuldig te werk gaan en wederhoor bij de IND vragen. Verdonk ergert zich daar wild aan. Volgens haar wordt in de media een eenzijdig beeld gegeven van de asielpraktijk. Vervolgens draait zij de rollen om. … Niet de regels bij de IND zijn onbarmhartig, nee, de minister krijgt onbarmhartig kritiek. Arme Rita. Zij wil electoraal scoren door hard, flink en kordaat optreden, maar ze meet zich zelf een slachtofferrol aan als aan het licht wordt gebracht hoe mensonterend haar beleid soms uitpakt.”

Gerrit Komrij liet zich in dezelfde krant van donderdag 17 maart niet onbetuigd over de beslissing van Rita Verdonk om gegevens over asielzoekers in de publiciteit te brengen:

“Dat is geen beleid, dat is laffe kinderachtigheid. Het spelletje van iemand die gelijk wil krijgen. Het dreinen van een juffrouw die geen kritiek kan velen.”

“
Stel dat Elsbeth Etty Ellen Robles heette, een Afro-Surinaamse columniste, en Rita Verdonk Elvira Sweet, een Afro-Surinaamse vrouw die voorzitter is van het stadsdeel Zuid-Oost, dan was Leiden in last. De hele zwarte bevolking zou over de columniste vallen, want zij bekritiseert een zwarte vrouw in een ‘topfunctie’. En zo’n misdaad wordt bij ons afgestraft met excommunicatie. Mijn rasgenoten vinden het geriefelijker om een criticus tot paria te verklaren dan in discussie met hem te gaan. Discussie eist immers mentale energie. Ze begrijpen niet dat je publieke figuren altijd kritisch moet volgen. Ze kiezen liever voor een hypocriete opstelling tegenover deze figuren, in de hoop dat ze eens kunnen profiteren van hun machtspositie. En onze vooraanstaande figuren spelen het spelletje ook heel slim. Krijgen ze de wind van voren, dan roepen ze dat hun critici zich gedragen als krabben in een ton, die het niet kunnen verdragen dat één van hen omhoog klautert. Dit pathetisch gejeremieer gaat altijd bij mijn rasgenoten in als godswoord in de ouderling.

Hoe kun je een volk vooruitbranden als het niet beseft, dat de angst voor kritiek machthebbers verhindert te vervallen in machtsmisbruik? Hoe kun je een volk vooruitbranden als het niet beseft dat een kritische opstelling tegenover hun rasgenoten die in het machtscentrum zitten, hem alleen maar voordelen kan opleveren? Hoe kun je een volk vooruitbranden als het zich juist keert tegen hen die hem uit zijn lethargie kunnen redden?

Hoe, o hoe?