“Waarom moet je eigenlijk eerst betalen alvorens je eerst het boek mag ontvangen. Het zou namelijk echt wat klant vriendelijker zijn als je eerst het boek mag lezen kijken of het je bevalt en dan betaal je pas. Ik hoop op een snelle reactie.”

Nou, die reactie kreeg ze.

Beste mevrouw S,

Ik vind uw definitie van klantvriendelijkheid wel zeer wereldvreemd. Stel dat boekhandels op die basis boeken zouden verkopen, dan zouden ze binnen een maand hun deuren moeten sluiten. Weet u hoeveel mensen daardoor werkloos zouden worden? Dus uw definitie van klantvriendelijkheid zal ik, helaas, niet kunnen overnemen.

Mevrouw V. te Amsterdam bestelde ook een exemplaar van mijn boek via de mail en ook zij kreeg een acceptgirokaart toegestuurd, maar kennelijk ging er iets mis bij de TPG, want bij nadere controle bleek dat die acceptgirokaart niet was ontvangen. Ik stuurde daarom een tweede en niet lang daarna zag ik dat ze betaald had. Ik stuurde diezelfde dag nog een exemplaar van het boek aan haar. Maar twee of drie weken later kreeg ik de volgende reactie:

Ik heb geen zin om beleefd te groeten.

Ik vind het wel erg dat mijn verloofde betaald voor een boek dat nog steeds niet gearriveerd is .

bij deze bedankt,

Deze onbeschaafde tante kreeg per omgaande een mail terug van mij:

“Beste mevrouw V,

Ik heb vijf minuten geleden het bedrag dat u gestort heeft weer teruggeboekt.

Met vriendelijke groet,

JSW

Van mevrouw N. te Almere kreeg ik de vraag hoe ze aan het boek zou kunnen komen. Ik mailde haar terug met het verzoek haar adres aan mij door te geven, zodat ik een acceptgirokaart aan haar kon opsturen die ze kon gebruiken om de betaling te voldoen. Diezelfde dag kreeg ik nog het adres en de volgende dag had zij de acceptgirokaart in huis. Na een aantal weken kreeg ik een mail van haar over een totaal andere zaak. In mijn antwoord vroeg ik haar waarom geïnteresseerden in mijn boek (zeker 30%) een bestelling plaatsen en als ze de acceptgirokaart krijgen, niet overgaan tot betaling. Ik vind het irritant, legde ik haar uit, omdat het mij tijd en geld (portokosten) kost. Mevrouw N stuurde mij een pittige reactie terug die erop neerkomt dat zij de koopprocedure nogal hoogdrempelig vond. Ze had gedacht dat ze van mij te horen zou krijgen waar ze dat boek kon gaan kopen in de winkel. Dat vond ze namelijk veel handiger.

Je mag natuurlijk niet tegen een potentiële koopster zeggen dat je haar argument zwak vindt, dus hield ik mijn oordeel maar voor mezelf. Wel vroeg ik aan die mevrouw waarom ze haar adres dan aan mij had opgestuurd, nadat ik haar uitgelegd had hoe de koopprocedure was. Ze had kunnen besluiten haar adres niet op te sturen of mij te laten weten dat ze deze methode te omslachtig vond. Niets daarvan. Pas als je weer als kleine sponsor voor TPG bent opgetreden, kom je tot de conclusie dat de dames en heren hadden verwacht dat je het boek met acceptgirokaart aan hen zou opsturen. Ik weet maar al te goed hoe abominabel het gesteld is met de betalingsmoraal van mijn landgenoten, dus aan die methode zal ik nooit beginnen. In een nog pittiger reactie liet ze mij weten dat mijn verkoopmethode enig risico voor haar behelsde. Ze zou kunnen betalen en dat boek nooit toegestuurd krijgen. Daarop vroeg ik haar hoe groot ze de kans achtte dat ik, Julian S. With, haar voor een bedrag van € 15 zou kunnen oplichten. Ik ben onder de geschoolde klasse van Surinamers in Nederland geen onbekende. Mijn naam en foto staan bij de advertentie op het Internet. Ik sta niet bekend als iemand die op zijn achterhoofd gevallen is; nou als je dit alles in de kansberekening stopt, dan is de mogelijkheid dat ik haar voor dat bedrag zou kunnen oplichten verwaarloosbaar klein. Ik weet niet wat die mevrouw wilde bewijzen, maar enkele dagen na mijn laatste mail, ontving ik een brief met als inhoud vier zegels van € 0,39 en de acceptgirokaart retour. Ik was ontroostbaar verdrietig.

Een vriend van mij was vorig jaar met vakantie hier. De dag waarop hij weer naar Suriname vertrok, belde hij mij vanuit Schiphol. Ik vroeg hem een kleinigheidje, dat ik niet nader zal beschrijven, te kopen om aan een kennis in Suriname af te geven. De beste man beweerde een rekeningnummer hier te hebben, dus de terugbetaling zou geen probleem zijn. Het eerste wat ik hem twee dagen, na vertrek per mail vroeg, was zijn rekeningnummer en de prijs van het product. Om redenen die ik aanvankelijk niet kon begrijpen, reageerde hij niet op mijn vraag. In december 2004 belde ik hem op met het verzoek die informatie aan mij te geven, omdat ik het nieuwe jaar niet wilde ingaan met een kleine schuld. Hij stelde mij gerust dat hij binnenkort weer naar NL zou komen en dat we dan konden afrekenen als hij er was. Toen hij mij liet weten op welke dag hij zou arriveren, ging ik al de eerste dag bij hem langs om mijn schuld te betalen. Op de vraag wat die kleinigheid, die ik echt niet nader zal specificeren, kostte, kreeg ik te horen dat hij ietsje meer dan € 100 voor betaald had. Hij wist niet meer precies wat het exacte bedrag was. Aangezien ik als kenner van die producten wel wist wat die kleinigheid ongeveer kostte, stond het voor mij vast dat deze man loog, maar stelde hem gerust dat ik de volgende dag al zou kunnen achterhalen wat de prijs van het product was. Diezelfde avond nog, toen ik weer thuis was, ging ik op het net. Ik surfte naar www.schiphol.nl en klikte op de afdeling waar het product verkocht werd. Na de naam ervan te hebben ingetoetst, kreeg ik de prijs te zien: € 45,50.

Zonder nader commentaar bood ik mijn ‘vriend’ het bedrag dat hij betaald had.