Het bericht:’Consument krijgt kakkerlakken opgediend’in de Ware Tijd deed een paar haartjes in mijn nek overeind komen. In een bekend restaurant in Paramaribo krijgen de leden van een jeugdclub iets meer opgediend dan ze besteld hadden. Twee kakkerlakken om precies te zijn. Een in de tjauw min en een in de geroosterde kip om nog preciezer te zijn.
De leidster van de jeugdclub roept de ober en wijst hem op de ongewenste ingrediënten.
De ober roept op zijn beurt de manager en brengt de klacht over.
De manager is zeer verontwaardigd en geeft te kennen dat dit de eerste keer is dat een dergelijk voorval zich voordoet in het restaurant.
Tot zover verloopt het verhaal, zoals het op vele plaatsen in de wereld plaats zou kunnen vinden.Dan neemt het verhaal een andere wending.
De manager gaat er na aandringen van de leidster mee akkoord, bij wijze van compensatie andere schotels op te dienen.De leidster eist echter wel een reductie, omdat er sprake is van slechte service en slechte hygiëne. Bij het afrekenen blijkt dat de manager geen korting heeft gegeven, maar het volle bedrag inclusief service charge in rekening heeft gebracht. De leidster zegt tegen de manager dat ze het BOG( Bureau Openbare Gezondheidszorg) en de krant op de hoogte zal brengen.De ober wordt kwaad en zegt:’Wij hebben ook onze mensen.’De manager maakte duidelijk niet bevreesd te zijn voor de pers en ook niet voor het BOG. Achteraf blijkt dat twee jaar geleden in het restaurant een soortgelijk voorval plaats heeft gevonden.

Is deze minachting voor de consument typisch Surinaams? Is het zo erg met mijn land gesteld?Of zou zoiets zich ergens anders ter wereld ook af hebben kunnen spelen? Ik probeer het mij voor te stellen.Amsterdam, nee, wat men hier kakkerlak noemt, lijkt er niet eens op. Europa of de VS lijken eigenlijk niet geschikt voor dit verhaal.
Ergens in een obscuur restaurantje in Azië dan.Bijvoorbeeld in China, Vietnam, India? Die kakkerlakken vredig drijvend in de jus of op een bedje van verse groente kan je je dan wel voorstellen. Alleen de afloop van het verhaal niet. Je ziet alleen maar diep buigend, zich duizendmaal verontschuldigend personeel, voor je.Waarschijnlijk had je daar die dag gratis gegeten en de rest van de week misschien ook wel.

Ah, plotseling zie ik het voor mij. Sicilië, een klein restaurantje in een oud stadje. Het ziet er niet al te schoon uit, maar je hebt honger, dus vooruit maar.Je bestelt lasagne. De ober lijkt sprekend op Al Pacino, maar dan wat kleiner en met een slecht gebit. Als je hem wijst op de aanwezigheid van voelsprieten en pootjes in je gerecht, kijkt hij je aan alsof je het beest er zelf in hebt gestopt. Zijn grote ogen schieten vuur.Hij haalt de manager die sprekend op Robert de Niro lijkt, maar dan dikker en vettig. Als je vraagt om ander eten en korting knikt hij, maar je ziet een nerveus trekje van een wenkbrauw.
Als er geen korting gegeven wordt, zeg je de krant en de inspectiedienst op de hoogte te zullen stellen.Pacino haalt een hand door zijn haar en grijnst.Hij kijkt even naar de vloer en zegt dan met ijskoude stem:’Wij hebben ook onze mensen.’ De Niro lacht een droog lachje en legt een zware hand op je schouder. Hij buigt zich dicht naar je toe en zegt:’Ik ben niet bang. Niet voor de krant. Niet voor de inspectie.Voor niemand.’Hij slaat zijn jasje open en je ziet de glimmende kolf van een revolver.
Deze dingen gebeuren niet alleen in Suriname.