We naderen de straat waar haar nicht woont.Het is een doodlopend zandweggetje en het houten huisje staat aan het einde. Voor het erf loopt een ondiep gootje met donker water, waarin lichtbruine visjes krioelen. Op het lage balkon speelt een groepje kleine kinderen. We worden hartelijk ontvangen door mijn moeders nicht.’Kom binnen, kom binnen.Hoe gaat het Chris?’ We nemen plaats op het balkon.
Ze heeft drie volwassen dochters.Een van haar dochters woont bij haar in, een woont in een huis op het erf en een woont naast haar. Het kleine huis is gevuld met de kinderen van alle dochters. Ik heb geen idee welk kind van welke dochter is. Mijn moeder wel en legt het mij uit. De jongens zijn onberispelijk kortgeschoren, de meisjes hebben lange vlechten met felgekleurde bandjes eromheen.Ze bekijken mij nieuwsgierig.
Twee van de dochters van mijn moeders nicht, dus achternichten van mij, komen uit de woonkamer tevoorschijn en begroeten mij enthousiast.Hoewel ik nooit veel contact met deze tak van de familie heb gehad, lijken zij erg blij mij te zien.Het zijn goed uitziende jonge vrouwen, net dertig, of misschien net niet. We praten natuurlijk over het leven in Suriname en in Nederland.
‘Het leven in Suriname is onzeker,’ zegt een van mijn nichten.’Je gaat van winkel naar winkel, op zoek naar het goedkoopste pak suiker,’zegt de ander. Ze lachen allebei. Ze hebben stralende ogen, hagelwitte tanden en een gladde huid.Dat is mij vroeger eigenlijk nooit opgevallen.
‘Met de economie in Nederland gaat het ook niet zo goed, hoor,’zeg ik. Ze knikken.’Maar dat betekent niet dat de prijzen van levensmiddelen van de ene op de andere dag verhoogd worden,’vraagt de oudste.’Nee,’antwoord ik,’dat niet.’
Ze kijken elkaar aan en knikken.Ze weten dat Nederland geen paradijs is, vertellen ze.Laatst nog was er een documentaire op de televisie waarin ze zagen dat studenten naast hun studie keihard moesten werken.Ze weten dat de winters voor een Surinamer geen pretje zijn. Ze weten dat asielzoekers niet meer welkom zijn.Ze lachen als het gesprek komt op Surinamers die hulp verwachten van Nederland. Ze weten dat Nederland het druk genoeg heeft met zijn eigen problemen.
Mijn moeder en ik krijgen van de derde nicht die in de keuken bezig was, een bord bami met kip aangeboden.Ik krijg direct een potje gestoofde mope om mee naar huis te nemen.Terwijl we eten, komt het gesprek op het onderwijs van de kinderen. Mijn moeders nicht wijst naar een jongetje van een jaar of tien.’Als je je best niet doet op school, ga je onkruid moeten wieden als je groot bent,’zegt ze tegen hem. Haar stem is quasi streng. Het jongetje lacht en haalt zijn schouders op.
’Ach Chris, wat kunnen we doen?We kunnen niet zomaar met zijn allen naar Nederland gaan,’zegt de jongste nicht.Ik schud mijn hoofd en glimlach. Mijn nichten lachen nu alle drie.
Ik realiseer mij dat ik in Nederland zelden zulke stralende mensen tegen kom.