Zwemmarathon 2003 deel 1
Ik zwem elke dag. Het begon als een manier om met mijn heimwee naar Suriname om te gaan en is in de loop der jaren een dagelijks ritueel geworden. Een moment van lichamelijke inspanning en mentale rust in mijn typisch Hollandse leven. De rest van de dag doet mijn lichaam weinig en worden vooral mijn hersens belast. Ik durf het best toe te geven: zwemmen is een verslaving geworden. Als ik een dag niet gezwommen heb, mist er iets. Een jaar geleden stuurde mijn moeder mij een krantenknipsel over de Surinaamse zwemmarathon. Het woord had voor mij altijd al een magische klank gehad. Een marathon lopen was al iets onvoorstelbaars, maar er één zwemmen leek alleen voor supermannen en -vrouwen weggelegd. Als tiener in Suriname had ik een half jaar bij de zwemclub Dolfijn getraind, maar al gauw ingezien dat ik in dit leven nooit een wedstrijdzwemmer zou worden. Niet sterk genoeg, niet snel genoeg en veel te laat begonnen. In die tijd droomde ik vaak dat ik wedstrijden zwom, maar een marathon? Dat gebeurde zelfs in die dromen niet. Zou ik hem nu, als nog niet zo heel erg oude man, kunnen zwemmen? Wat eerst een absurd plan leek, werd de ultieme uitdaging. Al snel veranderden mijn rustige baantjes in het zwembad in trainingen waarbij ik mijn lichaam tot het uiterste dreef. Normaal zwom ik nooit meer dan een kilometer per dag, maar als ik de marathon wilde zwemmen zou ik toch zeker vijf kilometer moeten kunnen borstcrawlen. Mijn niet zo heel erg oude, maar wel heel erg luie lichaam protesteerde nadrukkelijk tegen deze gang van zaken. Spierpijn was iets waar ik mee kennis maakte in al haar vormen. Mijn schouders en armen gingen hun eigen leven leiden. Een leven vol pijn. Sommige dagen was het alsof mijn schouders in brand stonden, andere dagen alsof er naalden in verstopt zaten. Soms kon ik mijn linkerarm niet meer optillen, soms mijn rechter. Vlak voor mijn vertrek naar Suriname kon ik vijf kilometer crawlen. Alleen kon ik na de laatste training mijn nek nauwelijks meer buigen. Een week voor de marathon arriveerde ik in Suriname. Ik zwom elke dag in Dolfijn trouw mijn baantjes. Jessica, een kennis die de marathon als een paar keer gezwommen had, trainde met mij mee en vertelde mij alles over de marathon. Van de smaak van het water tot de orientatiepunten die belangrijk waren tijdens het zwemmen. Ook bezocht ik de informatie avond voor deelnemers, waar ik vriendelijk ontvangen werd. Gelukkig werd mijn nek elke dag wat soepeler. Twee dagen voor de dag van de race lieten Jessica en een paar vrienden mij met de speedboot de route zien die ik moest zwemmen. Die 18 kilometer was eigenlijk wel erg lang. Zelfs met de boot. De nacht voor de marathon moest ik twee keer mijn bed uit. Diarree. Ernstige diarree. Had ik iets verkeerd gegeten of waren het zenuwen? Misschien probeerde een hogere macht mij op deze manier duidelijk te maken dat ik niet mee moest doen? Zo ja, dan had ik een paar vragen aan hem of haar. Had deze boodschap niet op een wat meer elegante wijze gekund en nog beter: voordat ik mijn reis naar Suriname geboekt had? Hoe dan ook, 3 immodiumcapsules innemen en snel weer naar bed leek een betere aanpak dan discussies met een mogelijke veroorzaker van groot en klein leed op deze aardbol. Om 4.45 uur ’s ochtends belde mijn moeder mij wakker zoals afgesproken en wenste mij succes. ‘Eet ’s ochtends voor je de deur uit gaat een zware maaltijd, bijvoorbeeld een biefstuk met pasta of een portie tjauw min,’ hadden ze tijdens de informatie avond gezegd. Gezien mijn nachtelijke activiteiten leek elke maaltijd een zeker risico met zich mee te brengen. Ik besloot toch maar mijn gewone ochtendmaaltijd te nemen, een bord cornflakes. Gevolgd door een immodium capsule natuurlijk. Halfzes ‘s ochtends meld ik mij bij het SOC in de Cultuurtuin. Het is nog donker. De zwemmers druppelen langzaam en zeer slaperig binnen. Om zes uur schuiven we de bus in en vertrekken richting Domburg. Ondanks het vroege uur zijn de jonge zwemmers vrolijk en achter in de bus wordt gelachen. Een enkele zwemmer werkt geforceerd een broodje naar binnen. In Domburg aangekomen loop ik direct naar de rivier. De grote brug is al te zien. Bradley, een zweminstructeur, met wie ik in Dolfijn kennismaakte, toen wij beiden onze baantjes trokken, komt ook aangelopen. Beiden turen we naar de brug.’Hij lijkt niet eens zo ver weg,’ zeg ik tegen hem. Hij lacht en zegt:’Geloof mij, als je zwemt is het alsof hij nooit dichterbij komt.’Ik heb het eerder gehoord. Het is een gezellige drukte. Bijna iedereen kent elkaar en de begroetingen zijn hartelijk. De zwemmers zijn voor het grootste deel tieners, slank met brede schouders. Ik ontmoet Henri, een geremigreerde Euro Suri die ik ken. ‘De marathon zwemmen is gewoon een geweldige uitdaging voor mij,’zegt hij,’als dit lukt ga ik weer iets anders zoeken.’ We praten natuurlijk over Nederland, Suriname en remigratie. Euro Suri ’s praten altijd over hetzelfde, zelfs vlak voor een marathon. Bindraban, de sympathieke fysiotherapeut uit Amsterdam, die mij enkele maanden geleden van een pijnlijke schouder af hielp, komt mij tot mijn verbazing succes wensen. Het lijkt wel alsof hij speciaal daarvoor uit Nederland gekomen. Natuurlijk is dat niet zo, hij is gewoon met vakantie. Een official schrijft mijn nummer op beide bovenarmen en badmuts. Ik krijg ook een chocolade reep, maar die bewaar ik voor later. Daarna laat ik mij door een behulpzame dame insmeren met vaseline. Het vet zou afkoeling van de gewrichten moeten voorkomen, maar net als sommige andere zwemmers, twijfel ik aan het nut ervan. Ik hou het daarom maar bij een dun laagje op ellebogen, schouders en benen. Enkele deelnemers trekken mijn aandacht. Een rastaman met spieren die gebeiteld lijken uit steen en dreadlocks die volgens mij nooit in een badmuts zullen passen. Een zestig plusser met een flinke buik heeft in de ene hand een fles gin en in de andere een halfvolle cup. Niet echt wat je je voorstelt bij een atleet op leeftijd. Ach, aan de andere kant is afwijken van je gewone eet en drinkpatroon op zo een dag ook gevaarlijk. Een deelnemer op leeftijd is met iemand van de organisatie in een verhitte discussie gewikkeld over het tijdstip van de start. Hij is bang dat we te vroeg starten en dat er dan nog niet genoeg stroming is. Even lijkt het er op dat hij de official te lijf zal gaan. Dan beginnen ze beiden te lachen. Veel jonge zwemmers beginnen met rek en strek oefeningen. Ik slik nog snel een laatste immodium capsule. Het zal nu niet lang meer duren.
Berichten in het onderdeel "Nieuws uit Nederland" zijn afkomstig van andere media of ingezonden. Dagelijks verschijnen er berichten in de Nederlandse pers die betrekking hebben op Suriname, Surinamers en Surinaamse zaken. Waterkant.Net selecteert voor u een aantal berichten en verwijst u verder naar de website waar het bericht gevonden is. Waar mogelijk is de bron en de auteur vermeldt. Het copyright op deze berichten berust steeds bij de vermelde media.
