Nieuwe haven
Mijn vrouw en ik gaan met de auto naar de vreemdelingenpolitie aan de Nieuwe haven. Geen pretje.Ons voertuig kruipt door de stad en ik verlies een niet geringe hoeveelheid zweet in de files en vastzittende kruispunten die Paramaribo tegenwoordig rijk is. Als we eindelijk bij de Nieuwe haven aankomen, zien we bordjes staan met: Betaald parkeren. Wat is dat nu weer? Ik zie gewoon dezelfde parkeerhosselaars die er eerder dit jaar waren.Wordt het parkeerhosselen gelegaliseerd?vraag ik mij af. Twee hosselaars rennen aan weerszijden van een terreinwagen die de parkeerplaats oprijdt. Ze schreeuwen elkaar in het Sranang Tongo toe.’Deze is van mij!’zegt de ene. ‘Je ben gek, zegt de ander,’deze had ik allang gezien.Er zit een dikke en een magere koelie vrouw in.’ De eerste hosselaar maakt een opmerking over de moeder van zijn collega en druipt af. Dan ziet hij ons en loopt snel naar ons toe.‘Zal ik de auto voor je wassen meester?’vraagt hij.Hij maakt een snelle wuivende beweging met zijn hand.Ik schud mijn hoofd. Betalen voor parkeren is al irritant genoeg. Bij de vreemdelingendienst worden we tot onze verbazing snel geholpen. Opgelucht dalen we de trap af. Beneden staat een jonge vrouw achter een tafel vol knippa’s.Mijn vrouw heeft wel zin in knippa, dus vraag ik hoeveel ze kosten.De verkoopster wijst naar twee hoopjes. ‘Die kleine kost 1000 en die grote 4000,’zegt ze. ‘Doe maar die van 4000,’zeg ik.Als ze de hoop van 4000 aan mij overhandigt zie ik dat ik minder knippa’s krijg dan als ik vier van 1000 had genomen.’Hoe kan het dat een hoop van 4000 minder is dan vier van 1000?’vraag ik aan haar. Ze kijkt mij aan met een blik vol verwondering, die snel omslaat in irritatie.’Dan moet u maar vier van 1000 nemen,’zegt ze, alsof dat heel dom zou zijn, maar dat ik het zelf moet weten.’Dan doe ik dat maar,’ zeg ik, terwijl ik de bedoeling van dit systeem probeer te doorgronden. ‘Begrijp jij dit?’vraag ik aan mijn vrouw en laat haar de bosjes knippa zien. Ze schudt haar hoofd en lacht. Als we bij de auto aankomen, verschijnt de parkeerhosselaar vanuit het niets. Het is een kunst die ze allemaal verstaan. Soms duiken ze op net voor je in wil stappen, soms net voor je wilt starten en als ze het echt druk hebben: net als je weg wil rijden. Heel af en toe denk je weg te kunnen rijden zonder te betalen, maar het zwetende hoofd en de opgehouden hand verschijnen toch altijd voor het raam. Weg rijden zonder te betalen is onmogelijk. Ik zucht. ‘Het is hier betaald parkeren, no?’vraag ik de hosselaar en wijs op de bordjes.Hij schudt zijn hoofd.’Nee, dit is gewoon een kleine hossel van mij.’Hij weet kennelijk niets van de bordjes af. Ik geef hem wat kleingeld en we stappen in. Terwijl we wegrijden komt de andere hosselaar aangerend.Hij rent naast de auto mee en steekt zijn hoofd naar binnen aan de kant van mijn vrouw, die een knippa aan het pellen is. Hij kijkt begerig naar de knippa’s die op het dashboard liggen. Zweetdruppels druipen van zijn hoofd.’Gim wan knippa no?’vraagt hij. Zijn stem is zwaar en dwingend. Mijn vrouw deinst terug.’We hebben al betaald hoor!’zegt ze. Ik lach en geef gas.De hosselaar trekt zijn hoofd snel terug. ‘Jij bent altijd ad rem,’zeg ik tegen mijn vrouw Ze kijkt mij verwonderd aan.’Wat zei hij dan?’Ik dacht dat je dat begreep,’zeg ik,’hij vroeg een knippa!’ Ze barst in lachen uit en verslikt zich bijna in een knippa.
Berichten in het onderdeel "Nieuws uit Nederland" zijn afkomstig van andere media of ingezonden. Dagelijks verschijnen er berichten in de Nederlandse pers die betrekking hebben op Suriname, Surinamers en Surinaamse zaken. Waterkant.Net selecteert voor u een aantal berichten en verwijst u verder naar de website waar het bericht gevonden is. Waar mogelijk is de bron en de auteur vermeldt. Het copyright op deze berichten berust steeds bij de vermelde media.
