Op balkon
Op het balkon van mijn moeder breng ik elke vakantie veel tijd door. Het balkon is het podium van waar ik Suriname bekijk.Zoals elke ochtend gaan er veel mensen via onze straat naar het werk en veel kinderen naar school. Ik verbaas mij ook nu weer over de nieuwe auto’s die voorbij zoeven. Het ene model nog luxueuzer dan de andere. ‘Maak je geen zorgen, het gaat nog niet zo slecht met Suriname,’ zeg ik tegen mijzelf. Dan komt hij aanlopen. Een zwerver. Het is alsof een regisseur van hogerhand mijn optimisme wil temperen. Zijn kleding is niet grauw zoals van de doorsnee werver, maar heeft felle kleuren. Om zijn armen zijn dikke koorden gebonden. Ze zijn gevlochten en goudkleurig. Zijn broek is wijd en felblauw. Hij heeft een rode doek stijlvol om zijn hoofd gebonden. Zijn hoofd houdt hij geheven, zijn puntig baardje steekt trots vooruit.Op zijn rug zeult hij een gigantische tas mee. Precies voor ons huis staat hij stil, laat de zak op de grond ploffen en begint erin te graaien. Hij trekt bundels goudkleurig draad tevoorschijn. Een lang stuk plastic met Coca Cola reclame erop valt uit de zak en waait over straat. Hij lijkt het niet te merken.Hij heeft gevonden wat hij zocht. Een transparante gele steen. Hij kijkt er doorheen en draait alle kanten op. Mij ziet hij niet. Dan propt hij alles weer in de zak, zwaait hem op zijn rug en loopt verder. Terwijl ik de zwerver nakijk, hoor ik een doffe klap en een gil. Vlak voor ons huis wordt een overstekende hond geraakt door een brommer. De achterpoten worden onder de hond vandaan geslagen, maar de brommer rijdt verder zonder vaart te minderen. De bestuurder kijkt onverstoorbaar voor zich uit. De hond krabbelt overeind en kijkt de brommer verontwaardigd na. Ik schat haar een jaar of zestien. Slank, geen uitbundige ronde vormen, maar alles in de juiste verhouding.Ze loopt zoals alle Surinaamse meisjes van die leeftijd die weten dat de mannen naar ze kijken. Hoofd geheven en blik op oneindig.Ze passeert een geparkeerde auto waar een man van middelbare leeftijd in zit. Zijn ogen proberen door haar strakke jurkje heen te boren. Hij geeft een kort opgewonden tikje op zijn claxon. Het meisje reageert niet. Hij drukt snel drie keer achter elkaar op zijn claxon. Geen reactie. De man drukt nu ritmisch op zijn claxon zodat er een soort lied klinkt. Ik zie een brede grijns op zijn gezicht. Ik moet denken aan roodkapje en de wolf. Het meisje is de auto nu gepasseerd en loopt voorbij mijn balkon. Ze ziet dat ik naar haar kijk. Het toeteren gaat door in een iets sneller ritme. Het heeft iets wanhopigs. De automobilist beseft dat zijn tactiek niet werkt. Het meisje kijkt mij aan en ik zie in haar ogen wat ze denkt:’Waarom zijn jullie mannen zo hopeloos?’ Ik glimlach en haal mijn schouders op. Heel even zie ik haar mond iets vormen dat op een glimlach lijkt, maar dan kijkt ze weer strak voor zich uit. Als ze voorbij, denk ik na over zwervers, honden, de Surinaamse man, de Surinaamse vrouw en of er ooit iets zal veranderen aan de manier waarop ze hier in de straat leven. Dan stopt er een auto. Er stapt een oude kennis uit.’Ik dacht al dat jij het was,’zegt hij.’Breng je zo je vakantie door, op balkon? Is dat niet saai?’‘Nee, hoor,’antwoord ik, ‘integendeel.’
Berichten in het onderdeel "Nieuws uit Nederland" zijn afkomstig van andere media of ingezonden. Dagelijks verschijnen er berichten in de Nederlandse pers die betrekking hebben op Suriname, Surinamers en Surinaamse zaken. Waterkant.Net selecteert voor u een aantal berichten en verwijst u verder naar de website waar het bericht gevonden is. Waar mogelijk is de bron en de auteur vermeldt. Het copyright op deze berichten berust steeds bij de vermelde media.
