De Jockey (door Chris Polanen)
Het waren de hoogtepunten tijdens mijn tienerjaren in Suriname. Paardenraces. Op topsnelheid over een lange zandweg. Ineengedoken boven je paard. Schreeuwend, uithalend met de zweep. Stof, paardenzweet en adrenaline. Alles in overdosis. Nu heeft Suriname een echte renbaan. Je rijdt naar Leiding, over de kameelbrug, de tweede zandweg rechts en je bent er. Een mooie baan met een bosrijke achtergrond. Er is een afdakje voor het publiek. 12 uur zou het beginnen stond er in de krant. We arriveren om 12.45 uur, maar er lijkt nog weinig te gebeuren. Achter op het terrein hebben mensen en renpaarden zich in stallen verzameld. Ik loop er naar toe. Een van de jockeys komt op mij aflopen. Plotseling herken ik hem. Het is een gezicht uit een ver verleden. 25 jaar geleden waren wij beiden, afhankelijk van de gelegenheid, jockey of springruiter. We begroeten elkaar hartelijk.’Ik bekijk hem verbaasd. ’Race je nog steeds? vraag ik,’na al die jaren? Hij lijkt in de afgelopen 25 jaar niet zwaarder geworden. Hij heeft een okselmouw shirtje aan, zijn armen en schouders zijn een anatomieboek van spieren en aders. Zijn gezicht doet denken aan een marathonloper. Geen gram vet, hoe goed je ook kijkt. ‘Ik ben de opa van de renbaan,’zegt hij en lacht,’ kom kijken naar het paard waar ik op ga rijden. Het paard, een zwarte hengst, staat naast zijn tegenstander, een bruine hengst, in een stal. Beiden zijn volbloeden, echte renpaarden. ‘Zie je hoe gespierd dat andere paard is?’zegt de Jockey,’ik krijg het niet makkelijk.’ Hij vertelt over het ongeluk dat hij pas gehad heeft tijdens de training op een rustige zandweg.’Het ene moment reed ik in een rustige galop.’Hij zakt door zijn knieën en beweegt zijn handen heen en weer alsof hij op een paard zit. ’Het volgende moment werd ik wakker in het ziekenhuis.’Hij kijkt mij aan alsof hij het nog steeds niet kan geloven. ‘Ze hebben mij bewusteloos gevonden op de weg. Mijn gezicht was opgezet en ik had een kapwond op mijn achterhoofd.Een hoef heeft mijn hoofd geraakt.’Hij wrijft over zijn hoofd alsof het nog pijn doet. ‘Sommige mensen zeggen dat ik moet stoppen,’zegt hij. Zijn lachje heeft iets treurigs. ‘ Een vriend van mij belde mij gisterenavond en adviseerde mij zelfs niet te rijden.’ Hij grinnikt, knijpt zijn ogen tot spleetjes, zodat het wit van zijn ogen niet meer te zien is en kijkt naar het paard dat hij straks zal berijden.’ De echte goede jockeys in het buitenland gaan pas na hun zestigste met pensioen. Wist je dat?’vraagt hij mij. De donkere ogen glimmen. ‘Heb je geen moeite om zo licht te blijven? vraag ik. Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik weeg 47 kilo,’zegt hij,’en ik eet gewoon wat ik wil.’ Hij geniet duidelijk van mijn verbaasde gezicht.’ Het enige waar ik voor moet zorgen dat ik in vorm blijf. Blijven rijden dus.’ Hij kijkt over de baan.’Gewoon blijven rijden…..’, zegt hij. In plaats van 12 uur beginnen de races om half drie. Niemand lijkt zich hierover te verbazen. De echte paardenmensen komen pas tegen twee uur aanslenteren. De eerste races zijn de halfbloeden, de volbloed en de Jockey komen pas in de laatste race aan de beurt. De zon brandt fel, maar ik ga toch in het midden van de baan staan. Daar heb je het beste overzicht. Opvallend is dat Surinaamse jockeys vaak geen laarzen aanhebben, maar gewoon op hun sokken racen. Omdat er geen starthokjes zijn, is starten vaak moeilijk. Een weerbarstig paard verliest vaak zoveel tijd, dat de race al verloren is voor hij begonnen is. Dat Suriname verandert realiseer ik mij weer eens, als er bij een race twee vrouwelijke jockeys meedoen. Ze doen beslist niet onder voor de mannen. Dan is het tijd voor de grote race. De twee paarden komen eraan. De tegenstander van de Jockey, een tengere jongen, gaat op de bruine hengst voorop. Het paard is onrustig en springt heen en weer. De jongen kan hem met moeite onder controle houden. Dan komt de Jockey aanstappen op de zwarte hengst. Alle ogen zijn op hem gericht. In tegenstelling tot alle andere renpaarden is zijn paard de rust zelve. De Jockey lijkt het publiek niet op te merken. Hij heeft zijn blik gericht op een punt ergens aan het einde van de baan. De jockeys en hun paarden begeven zich naar de start. De één weerbarstig, de ander beheerst als een model op de catwalk . Ik ga weer naar het midden van de baan en tuur naar de start. Na wat gedraai en heen en weer bewegen zie ik ze vertrekken. Een explosie van ingehouden kracht. De Jockey hangt met zijn hele gewicht naar achteren om de hengst in te houden. Het dier schudt wild met zijn hoofd, maar de Jockey houdt met al zijn kracht de teugels kort. Ook zijn tegenstander houdt zijn paard in en beide dieren rennen het eerste rechte stuk van de baan precies naast elkaar. Beide paarden gaan precies naast elkaar door de bocht. Pas na de tweede bocht op het lange stuk naar de finish laten beide ruiters hun paarden op topsnelheid lopen. De jongen op het bruine paard zwaait met zijn zweep, maar de zwarte hengst van de Jockey haalt hem in en vliegt op de finish af. De Jockey hangt stil boven zijn paard. Zijn zweep gebruikt hij niet. Hij beweegt slechts zodanig dat hij het paard niet hindert in zijn bewegingen. Soepel zweven ze over de finish, vlak voor de bruine hengst. Het publiek juicht. De Jockey houdt zijn blik gericht op een punt ver voorbij de finish. Hij hoeft nog niet met pensioen. Nog lang niet.
Berichten in het onderdeel "Nieuws uit Nederland" zijn afkomstig van andere media of ingezonden. Dagelijks verschijnen er berichten in de Nederlandse pers die betrekking hebben op Suriname, Surinamers en Surinaamse zaken. Waterkant.Net selecteert voor u een aantal berichten en verwijst u verder naar de website waar het bericht gevonden is. Waar mogelijk is de bron en de auteur vermeldt. Het copyright op deze berichten berust steeds bij de vermelde media.
