Schandaal (door Chris Polanen)
Het is een van de eerste dagen van mijn vakantie in Suriname. Ik zit ’s ochtends op het balkon met mijn moeder. Er komt een oude man aanlopen. Mijnheer Piet van een eindje verderop. Hij is een stuk grijzer dan ik mij herinner, loopt een stuk langzamer ook.’Mijnheer Piet is al 75,’zegt mijn moeder. Hij blijft onder ons balkon stilstaan. Niet op het trottoir, maar op de weg. De auto’s die gevaarlijk dicht langs hem heen zoeven, lijkt hij niet op te merken. Na de gebruikelijke beleefdheden uitgewisseld te hebben, vraagt mijn moeder aan Piet wat hij van de zaak rond minister Somohardjo vindt. Deze wordt ervan beschuldigd een jonge vrouw die meedeed aan het Miss Djawa contest, in zijn auto aangerand te hebben. Iedereen in Suriname heeft het erover. Piet schudt zijn hoofd.’Bouta heeft zoveel mensen vermoord,’zegt hij in het Surinaams,’maar niemand heeft wat gedaan.’Hij heft zijn handen omhoog.’Moet Somo voor dit gek ding weg?’ Piet stamt kennelijk nog uit de tijden dat men zich niet zo druk maakte als het ‘slechts’ aanranding betrof. Of is Piet misschien een aanhanger van Somo?‘Maar een minister kan dit soort dingen toch niet doen Piet?’vraagt mijn moeder.Piet haalt zijn schouders op, groet en loopt door. Mijn vader komt aangelopen. Hoewel wij geabonneerd zijn op de Ware Tijd, heeft hij zoals elke ochtend het Dagblad Suriname gekocht. Het blad dat nog niet zo lang op de markt is, doet een beetje denken aan de Telegraaf in Nederland. Binnen en buitenlands nieuws in schreeuwende koppen en voorzien van veel foto’s, die helaas vaak onscherp zijn. Het blad is populair en voldoet kennelijk in een behoefte. Natuurlijk staat er op de voorpagina een foto van Somo, wiens hoofd je op allerlei manieren zou kunnen omschrijven, behalve dat het onschuld uitstraalt. Hij houdt wel vol de onschuld zelve te zijn. Het meisje dat hem beschuldigt van aanranding zou 1.85 meter lang zijn en een klap van haar had hem al uit de auto doen tuimelen, zegt hij. Om alle onduidelijkheid weg te nemen plaatst het Dagblad Suriname de dagvaarding die Somo ontving letterlijk op pagina 6. Bij het adres van Somo staat gek genoeg een adres dat maar een huizen verwijderd is van mijn ouderlijk huis.’Zie je dat huis waar die Surinaamse vlag wappert? Daar woont Somo officieel,’zegt mijn moeder. ‘Zie je hem wel eens?’vraag ik. ‘Nee hoor, hij is er nooit,’antwoordt ze. Ik lees verder. In omslachtige ambtelijke taal wordt verteld van welke oneerbare en opzettelijk ontuchtige dingen Somo beschuldigd wordt. Somo zou een bovenbeen betast hebben en in een borst geknepen hebben. Gewelddadig en of onder dreiging van geweld. Ook zou hij het gezicht van het meisje gepakt hebben, haar op de mond hebben gezoend en geprobeerd zijn tong daarbij te gebruiken. Mijn moeder en ik filosoferen over de aanklacht. Die is moeilijk te bewijzen als de minister en het meisje alleen in een auto zaten. Het tweede deel van de aanklacht is echter andere koek. Somo zou, onaangekondigd, onverhoeds en zonder te kloppen de kleedkamer van de Miss Djawa contestanten betreden hebben. De namen van 18 meisjes die hij daar opzettelijk, oneerbaar en ontuchtig gadegeslagen zou hebben, worden genoemd. Door onverwachts binnenvallen van Somo was het voor de meisjes niet mogelijk geweest hun(ontblote) lichamen te bedekken of zich uit de voeten te maken. Mijn moeder en ik hoeven niet lang na te denken. Zelfs al zou Somo onschuldig zijn aan de aanranding, dan is het ‘kleedkamergedrag’ onacceptabel. In de kleedkamer was hij degene die zich echt heeft blootgegeven.
Berichten in het onderdeel "Nieuws uit Nederland" zijn afkomstig van andere media of ingezonden. Dagelijks verschijnen er berichten in de Nederlandse pers die betrekking hebben op Suriname, Surinamers en Surinaamse zaken. Waterkant.Net selecteert voor u een aantal berichten en verwijst u verder naar de website waar het bericht gevonden is. Waar mogelijk is de bron en de auteur vermeldt. Het copyright op deze berichten berust steeds bij de vermelde media.
