Vreemdelingendienst
Niemand wil er naar toe. Toch moet elke Euro Suri eraan geloven. Binnen acht dagen na aankomst. De vreemdelingendienst aan de Nieuwe Haven. De bekende houten trap op, langs het kraampje met geneeskrachtige kruiden, een stukje over het balkon en ik ben in de ruimte van de vreemdelingendienst. Er zijn elf loketten, maar voor slechts één staat een lange rij. Boven het loket hangt een bordje: Nederlanders ea. Het bordje is een beetje beschadigd. Voor de vier loketten naast het loket ’Nederlanders ea’ hangt een soort geïmproviseerd gordijntje. Op de stof zijn kleurige bloemen en vogels te zien. Voor twee loketten hangt een klein stuk vitrage. In de overige loketten is het glas weg. Ik sluit achter in de rij van een man of zestien Euro Suri’s, herkenbaar aan hun te grote korte broeken, modieuze petjes en grote hoeveelheid gouden sieraden. Een enkele Nederlander in de rij steekt er saai bij af. De rij eindigt bij het raam. Daar ligt om de een of andere reden een grote plas water. Ik ga in de plas staan en kijk om mij heen. Vlak boven mijn hoofd hangt een plank van het plafond naar beneden. Op de plank waar de plank heeft gezeten is zwart rot hout zichtbaar. Aan het plafond hangen lampen die vier TL buizen moeten bevatten. Van de dertig lampen branden er slechts in negen TL buizen. Vrijwel geen enkele lamp bevat nog de oorspronkelijke vier TL buizen. Uit sommige lampen zijn alle TL buizen verwijderd. De rij vordert erg langzaam. Overal zijn met de hand geschreven instructies opgehangen voor de vreemdelingen die zich hier melden.’Het afhandelen van paspoorten geschiedt persoonlijk’, staat op een papiertje dat naast het loket voor Nederlanders geplakt is. ‘Persoonlijk’ staat in kleinere letters dicht op elkaar, omdat het anders niet meer op het papier past. Ik vraag mij af waarom de tekst niet opnieuw geschreven in kleinere letters, zodat het laatste woord er ook op paste. Daarna vraag ik mij af waarom ik mij dat afvraag. Aan de muur hangen ook instructies.’Afval in de ton aub!!! is met de hand geschreven. De boodschap:‘Het is niet toegestaan uw voeten/schoenen tegen de muur te plaatsen,’is gedrukt. Het gevaar dat de wachtende Euro Suri tegen de muur gaat hangen is inderdaad groot. Ik kom ook in de verleiding. Het gevaar is kennelijk zo groot dat de waarschuwing om de twee meter herhaald wordt. Verder van de loketten verwijderd wordt de afstand tussen deze boodschap steeds kleiner en afwisselend in Engels en Nederlands gebracht. Een ambtenaar heeft zich serieus met het probleem van hangende bezoekers beziggehouden. Intussen vordert de rij langzaam en er wordt vrolijk gebabbeld. Als ik bijna aan de beurt ben kijk ik achterom. De rij is drie keer zo lang geworden en mijn collega Euro Suri’s zijn een stuk kleurrijker geworden. Piercings, grote tatoeages op bovenarmen en ruggen, bijna blote dameslichamen bedekt door minuscule kledingsstukken, een levensgroot zilveren kruis om een zwetende hals, Met tickets en paspoorten wuift men zich koelte toe. Ook op de bank lang de muur wordt het gezellig. Een kaalgeschoren jongeman met een piepklein zonnebrilletje flirt met een jongedame aan het andere einde van de bank. Als ze lacht doen haar weelderige vormen een serieuze poging om uit haar jurk te breken. Als ik bij het loket kom, vraagt de mevrouw die er zit of ik mijn adres in Suriname op wil schrijven. Er liggen kleine stukjes slordig afgekipt papier voor dit doel klaar. Terwijl ze mijn paspoort en ticket bekijkt, kijk ik rond in de ruimte achter haar, die door de gordijntjes aan het gezicht van de mensen in de rij wordt onttrokken. In de enorme hal staan maar drie tafels. Aan één tafel zit een ambtenaar te praten met een andere man. De ambtenaar heeft kennelijk iets grappigs verteld, want de andere man buigt dubbel van het lachen. Aan een tafel met een typemachine zit een vrouwelijke ambtenaar een broodje te eten. Ik krijg een nummer en moet even wachten tot men klaar is met mijn paspoort. Ik ga op een bankje zitten tussen twee Euro Suri dames.’De dame rechts van mij wijst naar de plank die van het plafond naar beneden hangt.’Het is toch VER-SCHRIK-KE-LIJK! VER-PAU-PE-RING in dit land.’ Ze kijkt mij aan. Ik knik, maar zeg niets. De dame links van mij lacht.’Ja, maar toch is het een fantastisch land. Daarom blijven we toch terugkomen?’Ik knik weer. Ze hebben beide gelijk.
Berichten in het onderdeel "Nieuws uit Nederland" zijn afkomstig van andere media of ingezonden. Dagelijks verschijnen er berichten in de Nederlandse pers die betrekking hebben op Suriname, Surinamers en Surinaamse zaken. Waterkant.Net selecteert voor u een aantal berichten en verwijst u verder naar de website waar het bericht gevonden is. Waar mogelijk is de bron en de auteur vermeldt. Het copyright op deze berichten berust steeds bij de vermelde media.
