‘Ik ben natuurgenezer,’zei hij,’ Ik heb ratten nodig om mee te nemen naar Suriname. Voor proeven.’ Ik deed mijn best om serieus te blijven kijken. In mijn gedachten dook het beeld op van de Surinaamse rat, zoals ik die op het erf van mijn moeder had leren kennen. Zo groot als een kat. Groezelig en vraatzuchtig. Gespecialiseerd in het afbijten van kuikenkoppen en voor de duivel niet bang.’Ik kan u niet aan ratten helpen, maar aan de overkant is een dierenwinkel…,’ zei ik. Hij knikte.’Ja, daar hebben ze ratten, maar ik heb van u een gezondheidsverklaring nodig, zodat ze op het vliegtuig kunnen.’ Dat was waar, maar nu begon ik mij een beetje zorgen te maken.’Ik weet eigenlijk niet of de KLM dat wel toestaat…,’ zei ik twijfelend. Ze vervoerden al geen zangvogeltjes meer naar Suriname. Hoe zouden ze reageren op harige knagers?

Hij knikte. Aan zijn gezicht zag ik dat hij het zelf ook niet zag zitten.’Eigenlijk is het ook gek dat ik ratten naar Suriname moet brengen. We hebben er daar genoeg!’ Ik lachte en wilde hem verwijzen naar de Julianastraat, waar ik opgroeide. Daar kon hij reusachtige exemplaren aantreffen. Rattus Surinamicus. Een onverwachte ontmoeting met zo een monster op het erf, deed een Euro Suri als ik, met bonzend hart achteruit deinzen.‘Maar die zijn wild,’ zei ik, daar kan je geen proeven mee doen.’ Dat begreep hij ook wel.

‘Zou ik ze niet kunnen temmen,’ vroeg hij en keek mij hoopvol aan. Temmen? Wij waren waarschijnlijk de eerste Surinamers die dit gesprek voerden. En misschien de laatste.’U bedoelt ze van kleins af aan opfokken?’vroeg ik.

Hij knikte enthousiast.’Dan worden ze toch tam?’ Ik dacht na en schudde mijn hoofd. Ik had ooit een programma gezien over Russen die een tamme vos probeerden te fokken uit wilde exemplaren.’Een wilde diersoort krijg je niet zomaar tam. Dat duurt minstens een paar generaties. Je selecteert dan de best hanteerbare exemplaren om mee door te fokken.’ Het gezicht van de man betrok weer.’Dat kan lang duren, he?’ Ik knikte. De man staarde naar de grond.’Ik heb die beesten direct nodig…,’zei hij, ‘dan moet ik de KLM maar bellen.’ Dat lijkt mij het beste, ‘zei ik, ‘die Nederlandse ratten zijn zo tam, daar kan je alles mee doen.’ Hij bedankte mij en verliet de praktijk.

Plotseling dacht ik aan de Surinaamse douane ambtenaren. Ze keken je altijd aan alsof het jouw schuld was dat ze niet thuis achter hun biertje konden blijven zitten. Als ze ook maar iets verdachts in je bagage aantroffen zouden ze je daar dan ook graag voor laten boeten. Stel dat deze man de ratten naar Suriname mocht brengen. Ik hoorde de stem van de douane ambtenaar op Zanderij al.’Meneer, WAT heeft u meegenomen uit Nederland? Als dat is wat ik denk dat het is, hebben we een GROOT probleem.’ De ambtenaar zou zijn hoofd schudden, binnensmonds vloeken en zijn collega’s erbij roepen. Ik gaf de importratten weinig kans.