• Archive through 20 Februari 2001 20 februari - 18:04 [20]

• Archive through 24 Januari 2001 24 januari - 6:45 [20]

• Archive through 11 Januari 2001 11 januari - 19:15 [20]

• Archive through 5 Januari 2001 05 januari - 19:29 [20]

• Archive through 5 December 2000 05 december - 15:42 [20]

Sorrij:wie berecht vader Zorreguieta?
Surinamers worden jullie wakker!

Qui Pro Domina Justitia Sequitur............

jammer dat wij surinamers ons bezig houden met wie bouterse gaat berechten en wanneer hij berecht word moeten wij ons niet bezighouden met die witte man soboeng jobo, dat staat voor hij die vernietigd en jullie weten wel wie dat is, hij is op komst en zal alles vernietigen wat jou lief is let op descherp een vos verlies zijn haren maar niet zijn streken en de regering laat deze moordenaar,dief binnen wat gaan wij doen, het is payback time

Wat Bouterse heeft gedaan is niet goed te praten ik keur het helemaal niet goed maar wat kan ik zeggen gestraft moet hij maar het is niet aan mij ik beoordeel niet want ik ben geen rechter er is maar een die het kan en dat is JEHOVAH.want zelf wij worden beoordeeld. Wat is erg gestraft door mensen of door GOD. wie kennis uit de bijbel heeft moet beter weten.

Een staatsgreep, zelfs als die met zestien jachtgeweren en met de hulp van een Neder-landse kolonel wordt uitge-voerd, moet gefinancierd worden. In het geval-Bouterse zorgde een groep zakenlieden van Libanese of van gemengd Chinees-Libanese herkomst daarvoor. Ze zijn er ook voor beloond: met bouwopdrach-ten, met vliegtuigleveranties en met landbouwgronden.
En nu verbijten ze zich, nu de linksen uiteindelijk hun win-kels binnenlopen om ze socia-listisch mores te leren.
Suriname, drie jaar na de coup: Evelyn Waugh zou er zijn Black Mischief bij ver-scheuren.

Er is in het Surinaams een mooi woord voor: wakaman, zwerver letterlijk, de man die hier gaat en die daar gaat, op zoek naar eigen voordeel. De meest gewieksten onder de jongens die in de arme creoolse buitenwijken van Paramaribo opgroeien, wor-den de beste wakamans. Het gebrek heeft ze geleerd dat het, om te overleven, nodig is een bondje te sluiten met die en een bondje met die, en vooral ook om het ene bondje te vergeten, op het moment wordt Suriname beheerst door een wakaman bij uitstek: Desi Bouterse. Politiek waarnemers zijn ervan overtuigd dat extreem links te Paramaribo het heft in handen heeft genomen: dat is ook zo. Ze hebben die macht gekregen van Bouterse, wiens staats-greep rechtse bronnen had.
Daar weet een politieke waarnemer geen weg mee. Maar een wakaman wel. Links snelt de bedrijven binnen om de Surinamers socialistische mores te leren. Maar wie bij Bouterse hoog te paard zit, moet er rekening mee houden dat hij juist dan er gauw weer naast kan komen liggen.
Het verhaal van wakaman Desi Bouterse begint in het jaar vóór de staatsgreep die hem aan de macht bracht, in 1979 dus. In dat jaar gondse het te Paramaribo en omge-ving van de conspiratieve plannen, waarvan de ernst of het gebrek aan ernst nooit precies is vastgesteld. Er waren tenminste twee groepe-ringen naast die van Bouterse wel degelijk serieus aan het werk waren. Desi Bouterse blijkt van de activiteiten van beide groepen op de hoogte geweest te zijn, en er zelfs een zekere rol in gespeeld te hebben: om uiteindelijk, in de nacht van 25 februari, tot verbijstering van zijn collega's uit de andere groepen, met zijn eigen groep het werk te verrichten dat zij, met hem, voor later gepland hadden.
De eerste groep was de Zanderij-groep. Op Zanderij was de opleidingscompagnie van het Surinaamse leger ge-huisvest, die in die dagen on-der leiding stond van de eerste luitenant S. Rambocus, bijgestaan door de tweede luitenants Wirht, Dihal en Cairo. Rambocus was de instigator - tenslotte had hij zijn studie aan de Koninklijke Militaire Academie te Breda met een werkstuk getiteld De staatsgreep succesvol be-kroond. De groep-Rambocus was van plan om de greep naar de macht per 1 juli 1980 te verrichten, gebruik makend van de manschappen van de lichting 80-1, die ze in januari te Zanderij in opleiding had-den en die ter plaatse getraind werden in de bezettings-techniek voor gebouwen. Ze hadden voor hun plannen steun gezocht, maar niet gevonden bij andere officie-ren. Zo kwamen ze, noodge-dwongen min of meer, bij de onderofficieren terecht - in casu bij de commandant van de vaste kampstaf op Zanderij, de huismeester zeg maar, de toenmalige sergeant-majoor Desi Bouterse. Ook hij leverde zijn aandeel in de militaire planning, welk aan-deel later door een der con-spiranten als een waardeloos vod beschreven zou worden, omdat de volgorde in geen enkel opzicht deugde. Toen hadden ze, de meesten tamelijk hardhandig, echter al wel begrepen dat de sergeant-majoor meer van henn geleerd had dan zij van de sergeant-majoor. Daarnaast was er de groep van sergeant-Mijnals: een sterk politiek gekleurde club ditmaal. Bij hen was de procedure andersom: terwijl Rambocus het militaire deel al klaar had, maar het politieke deel nog moest invullen, was de groep Mijnals politiek goed voor-bereid maar militair nog tamelijk zwak. Hun burger-goeroe was de leider van de Volkspartij, de arts R. Lie Pauw Sam, die hun geadviseerd had te wachten tot ná de verkiezingen, die voor eind maart 1980 waren gepland en die dus nooit gehouden zijn.
Door de acties van de onder-officieren in de maand februari van het jaar 1980 die na een conflict met de legerleiding uit de kazerne gezet waren, werd de toestand in Paramaribo der-mate gespannen dat beide groepen erover dachten hun plannen te versnellen. Op een zekere, achteraf historische, avond kort vóór de staats-greep zendt Rambocus via een tussenpersoon bericht aan Desi Bouterse om met de andere groep (de groep-Mijnals, denkt Rambocus dus) langs te komen: misschien kan het samen gedaan wor-den.
De groep-Mijnals vertrekt inderdaad naar Zanderij. Vlak vóór het kampement laat Bouterse Mijnals en de zijnen achter: het is beter wanneer hij, die Rambocus het beste kent, alleen gaat. Rambocus ontvangt hem. Wanneer beginnen we? Bouterse moet er met de wachtende mannen over praten. Hij verdwijnt en keert weer om. De groep-Mijnals, zegt hij dan, heeft geen vertrouwen in de groep-Rambocus. De groep-Ram-bocus zegt dus het ver-trouwen in de groep-Mijnals op. Rambocus laat Zanderij onmiddellijk extra beveiligen tegen heethoofdige onderoffi-cieren". Mijnals waarschuwt Lie Pauw Sam voor een op handen zijnde officierscoup. En Bouterse, de wakaman, is erin geslaagd de ene groep onmogelijk te maken bij de andere: geen van twee weet dat hij, de meest gewiekste, ondertussen bezig is met een derde groep, die enkele dagen later de staatsgreep werkelijk uitvoert en die daarmee de concurrenten in volstrekte ver-bijstering achterlaat. De derde groep telde geen officieren en ook geen politiek geschoolde onderofficieren. Terwijl Bouterse met beide coup-leiders meepraatte, trainde hij zijn eigen groep in de Para - zestien mannen die elkaar trouw gezworen hadden en wier onbetwiste leider de ser-geant-majoor sportinstructeur annex commandant van de vaste kampstaf te Zanderij, de huidige luitenant-kolonel Desi Bouterse zelf was.
Het heeft in de nacht van de coup nog tot heel wat ver-warrende taferelen aanleiding gegeven. De leiders van de andere groepen begrepen wel dat ze bedonderd waren. Mijnals begaf zich bij het eerste schot naar Coronie om daar onder te duiken en ook Rambocus liet zich de eerste dagen na de coup niet zien. Maar hun medestanders had-den het zo gauw niet door: de jongens van de Volkspartij renden, in plaats van naar het partijgebouw om dat te be-schermen, naar het kampe-ment om daar hun diensten aan te bieden. En de mede-werkers van Rambocus, die óók vermoedden dat het toch eigenlijk een beetje hún plan was, lieten zich door het nieuwe gezag gelijk bij de ordehandhaving inschakelen. Een paar maanden later troffen Rambocus, Wirht, Mijnals en Sital elkaar in het gevang, alwaar ze geruime tijd doorbrachten op verdenking van medewerking aan God mag weten welke, dit keer tegen Bouterse zelf gerichte, coup.
Wakaman is Bouterse, ook als bevelhebber, gebleven. Er is langzamerhand geen middelbaar gediplomeerde Surinamer meer over die dat niet, als lid van het een of andere kabinet, aan den lijve heeft ondervonden. Werkelijk iedereen is tegen iedereen uitgespeeld.
Of iedereen? Ook een wakaman moet érgens zijn constane vinden, het rustpunt na een vermoeiende wandeldag; hij vindt die bij de gelijkgezinden, de mensen tegenover wie hij openlijk kan opscheppen over de manier waarop de een tegen de ander uitgespeeld werd, en met wie hij smakelijk om zijn avonturen kan lachen.
Die rust vond Bouterse, tot voor kort, bij twee van elkaar zéér verschillende groepen mensen, met wie hij door banden die van ver vóór de staatsgreep in het schemerduister gesteund, en beide heeft dat naderhand niet weinig voordeel gebracht. De ene groep telt een aantal linkserige vrienden, die voor een deel bij Bouterse op het internaat Bonifacius gezeten hebben, en die "de paro-chianen" genoemd worden. En de andere groep wordt gevormd door zakenlieden van Libanese of gemengd Chinees-Libanese herkomst, die de staatsgreep van toen financieel en anderszins hebben mogelijk gemaakt, en aan wie Bouterse op een ingewikkelde manier met familiebanden gelieerd is.
De belangrijkste van de linkserige vrienden, bij wie Bouterse om advies gaat als de officiële adviseurs hun advies hebben gegeven, is zijn jeugdvriend Rob Leter, ooit eenvoudig sales manager bij een tabaksfabriek en sedert de coup directeur van het Surinaamse bureau voor im- en export, een der best betaalde overheidsfuncties. Van Leter staat vast dat hij, vóór de coup, van Bouterses plannen op de hoogte was. Zijn belang schuilt erin, dat via hem andere partijloze linksen als Harvey Naarendorp, de huidige minister van Buitenlandse Zaken, bij Bouterse geïntroduceerd werden. En via Harvey Naarendorp leerde Bouterse de grote leider van het kleine Grenada Maurice Bishop kennen. Die had met Naarendorp in het bestuur van de Cahurlac gezeten, een organisatie ter verdediging van de mensenrechten, van welke dekmantel Naarendorp gebruik gemaakt had om er met een deel van de kas vandoor te gaan. Kortom: bij Leter en zijn andere vrienden (Otje Kramer, Norman Mathyl, Eugène van der San) kon Bouterse zich wakaman met de wakamans voelen. De tweede groep in het schemerduister is de Libanese groep: men moet daarbij niet aan het huidige Libanon denken, maar aan het dorp Bahzoun, dat in de buurt van Tripolis-El Mina ligt vanwaar in het begin van de jaren twintig een groep bewoners als immigrant naar Suriname is gekomen. Hun nazaten vormen daar nu een hechte, kleine, welvarende groep handelaren, in totaal zo'n vijfendertig families, die onderling sterk vermaagschapt zijn.
Onze informanten waren, als het gesprek in de buurt van déze groep kwam, tamelijk wat zwijgzamer dan in het geval Leter c.s. Bouterse had steun in 'zakenkringen', ze-ker, maar namen waren niet bekend, althans, niemand kon erop komen. Er was dus enig combinatiewerk voor nodig om deze steungroep in kaart te kunnen brengen - toen het eenmaal zover was, bleken de financiële en ook de politieke implicaties ervan zó gevaar-lijk, dat de zwijgzaamheid daarmee verklaard is. De combinatie kon uiteindelijk gemaakt worden via de Libanees geparenteerde figuur met de Chinese naam van Tjin A Djie. Eerst had mr.drs. André Haakmat ons een uitvoerige beschrijving gege-ven van de recentelijk in de oude glorie herstelde plantage Wederzorg, gelegen langs de Commewijne-rivier en het eigendom van 'een Libanese zakenman'. Op die plantage hadden Bouterse, Horb en hij zelf begin november 1982 een lang weekend doorge-bracht, aan het slot waarvan het nimmer uitgevoerde ak-koord van Wederzorg werd gesloten, dat voorzag in een geleidelijke terugkeer naar meer democratische verhou-dingen. Haakmat was zéér onder de indruk geraakt van de luxueuze, aan het oude plantersrijk herinnerende le-vensstijl van hun gastheer die, zo vertelde hij, de grond van Wederzorg voor een luttel bedrag had verworven. Voornamelijk draaiende met Guyaanse gastarbeiders die in de herstelde slavenbarakken gehuisvest waren, had de nieuwe eigenaar Wederzorg in korte tijd tot grote bloei weten te brengen.
Later had een politiefunctio-naris die in de dagen vóór de coup de bewegingen van de groep-Bouterse gevolgd had ons verteld dat 'de mannen' in de buurt van Zanderij een betrouwbaar schuiladres had-den ten huize van 'een Libaneze zakenman'. De verdenking was dat er op zijn terrein munitie was ver-borgen: na de coup zou die verdenking bevestigd worden. Haakmat had de naam van zijn gastheer wél genoemd, maar de politieman was de naam van de Libanees in de buurt van Zanderij vergeten. Totdat we de naam noemden van de eigenaar van Weder-zorg: ja, die was het. De man waar Bouterse zich vóór de coup schuilhield was dezelfde als de man die ná de coup Wederzorg tot bloei bracht: het was Tjin A Djie.
Toen die naam eenmaal bekend was kwamen de andere wat makkelijker: en ze zijn, vóór de coup, allemaal terug te vinden in de Para, het savanne-gebied tussen Para-maribo en Zanderij, waar de creolen uit de stad naar toe gaan om zich, bij tegenspoed, via een winti-pré met de geesten van hun voorouders te verzoenen. Daar woonde Bouterse zelf: men kon hem blinddoeken, aldus een ge-tuige, hij zou er zijn weg feilloos vinden. en daar vond hij, behalve bij Tjin A Djie schuiladressen bij de Libanese arts-zakenman dokter Souw-ma, bij diens steenrijke broer Waddy, bij de Libanese zakenman Chaia, die nu eige-naar is van de aan Wederzorg grenzende plantage Katwijk, en bij anderen. In de jaren vóór de coup was Bouterse onderofficier - daarnaast en misschien nog méér dan dat, was hij, net als een aantal van de genoemde Libanezen, een succesvol varkensfokker.
Deze Libanese Para-groep was Bouterses natuurlijke achterban. We hebben er lang naar moeten zoeken, want net zo als meer dictators is ook deze bevelhebber tamelijk schaars met de verstrekking van familiàle gegevens. Hij blijkt via de figuur van Eddy Husani aan de Libanezen geparenteerd. Bouterse jr. werd als kind niet bij Bouterse sr. grootgebracht, doch bij een broer van zijn moeder, de heer Getrouw, die een half-broer is van genoemde Husani. Deze op zijn beurt werd in Nederland bij de BVD opgeleid, liep na de coup frequent bij kolonel Valk binnen en gaat er prat op eerlang een Militaire Acade-mie te Paramaribo te zullen gaan leiden.
Bouterse had er nog lang mee door kunnen gaan om op zijn linkserige parochianen te teren, de rechtse Libanezen te bevoordelen, diverse burger-regeringen voor de mal te houden en zijn tegenstanders een beetje te treiteren - als hij, begin maart 1982, niet een verschrikkelijke ervaring op-gedaan had: toen merkte hij hoe wankel zijn macht eigenlijk was. Rambocus, de oude vete niet vergeten, pleegde uiteindelijk tóch zijn staatsgreep - en als hij, in plaats van naar het televisie-station om zijn triomf aan te kondigen, naar Zeelandia gereden was om Bouterse in te rekenen, was het met de wakaman gedaan geweest. Sedertdien is er van alles rond Bouterse gebeurd - zóveel dat de politieke waarnemer die het volgen wilde, scheel werd van het gelijktijdig links en rechts kijken. Bouterse sloot een akkoord met Haakmat over terugkeer naar demo-cratie. Bouterse werd links-radicaal. Bouterse liquideerde de Surinaamse variant van de sociaaldemocratie. Bouterse vroeg de directeur van Kersten J.Leckie, ook geen Cubaanse zetbaas, om een kabinet te formeren. Bouterse liet de jeugdstorm bij Kersten binnenrukken. Kortom: wat ís er sindsdien eigenlijk ge-beurd? De bonte afwisseling van partners-in spé laat er iets van zien: naast militaire veiligheid, die hij zelf rond zich en zijn overgebleven vijftien getrouwen (de zestien minus Hawker) optrok, zocht Bouterse politieke veiligheid. En van tevoren stond het vast dat hij die dáár zou vinden, waar hij zich het zekerst zou weten - niet waar hij qua (ont-brekende) overtuiging thuis-hoorde. Het avontuurlijkste onderdeel vormt natuurlijk de mogelijke benoeming van D. Bouterse tot nieuwe leider van de oude NPS, de partij die nu juist door zijn bloedeigen staatsgreep was weggevaagd. Toch is het een serieuze mogelijkheid geweest, waar-over in de maanden kort na de coup al is onderhandeld. Er zijn toen geheime gesprek-ken gevoerd tussen Bouterse en, of all people, Arron - een wakaman zit daar niet mee. Arrons NPS zou weer boven-gronds mogen komen, wan-neer de partij bereid was Bouterse persoonlijk als natio-nale leider in te huldigen. Arron weigerde daaraan mee te werken. In september 1982 was het zover dat enkele zéér vooraanstaande NPS'ers Bouterse, per brief, hebben voorgesteld de leiding van hun partij uit handen van Arron over te nemen. Ze maakten slim gebruik van de wakaman-psychologie, die het zwerven immers opgeeft als het leiderschap écht onbetwist is. Bouterse vertrouwde het niet helemaal, en vroeg, Arron om advies. Die waarschuwde Bouterse ernstig: in de NPS zaten ook Daal en Haakmat, en die zouden tégen zijn en tégen blijven. Bouterse koos de veilige weg - de brief werd niet beantwoord.

Daarna was het voor iedereen duidelijk, dat er nog maar twee mogelijkheden overge-bleven waren: steun bij de linkse revolutionaire volks-jongens, of steun bij de Moederbondbeweging, die door Daal geleid werd en die Haakmat terug aan de macht moest brengen. Het spreekt vanzelf dat Bouterse’s Liba-nese steungroep de voorkeur gaf aan de variant Daal-Haakmat - niet zozeer uit sympathie voor een der heren, maar omdat de vrijhandels-belangen onder het ultralinkse volk zonder twijfel nóg méér geschaad zouden worden.
De andere steungroep echter stuwde de geprangde leider in de richting RVP - niet zozeer uit sympathie voor de volks-vriendelijke bedoelingen maar omdat hún gekwetter onder het toeziend ook van Haak-mat veel aan betekenis zou verliezen. De zoektocht naar politieke veiligheid had de wakaman zelf in een onge-makkelijke positie gedrongen. Er waren twee partijen over, die niets met elkaar gemeen hadden en dus niet tegen elkaar uitgespeeld konden worden. En er was dit keer geen derde partij meer om er en passant mee heen te lopen. Bouterse loste dit probleem voorlopig op door met beide partijen een akkoord te slui-ten. Bij zijn Libanese vrienden van Wederzorg/Katwijk sloot Bouterse een akkoord met Haakmat. Het voorzag in de oprichting van een groten-deels gekozen volksvertegen-woordigende assemblée.
Bij zijn linkse vrienden sloot Bouterse het akkoord-Mijnals, dat voorzag in de installering van volkscomité's naar oud Cubaans model. Toen Haak-mat om opheldering vroeg, zei Bouterse: 'We hebben ze toch iets moeten voorhouden in het beleidscentrum.' Het antwoord dat hij zijn linkse bondgenoten gegeven heeft is door ons nooit vernomen, maar het valt te raden. En toen het zover was, kon Bouterse rustig afwachten om te zien welke partner het sterkste was - dat wil zeggen: hem, Bouterse, de meeste veiligheid kon bieden. De geschiedenis van de weken direct vóór de moordpartij van 9 december verdient het om ooit in extenso beschreven te wor-den. Het komt erop neer, dat de twee partijen elk de eigen wapens in stelling brachten. Haakmat/Daal gebruikten de sociaal-democratische strijd-middelen van de werkstaking, de massademonstratie en het vlugschrift. Ze verzekerden zich van de steun van geest-verwanten in de advocatuur, universiteiten en de gezond-heidszorg. Het effect was een bijna volledige volksmobili-satie; een stroom die als het ware buiten de eigen oevers trad, steeds verdergaande democratiseringseisen steeds vrijmoediger formuleerde en dús gevaarlijk werd voor Bouterse: juist het succes van de acties overtuigde Bouterse ervan dat hij dáár zijn veiligheid op den duur niet gewaarborgd zou weten.
Er gebeurde iets dat voor een wakaman onverdraaglijk moet wezen: hij en de zijnen werden publiekelijk belache-lijk gemaakt. Johnny Kamper-veen had het op de radio alleen nog maar over 'bevel' als hij Bouterse bedoelde, en een andere gezworene, de tot minister opgeklommen half-alfabeet Hardjoprajitno werd geïmiteerd door hakkelend niet uit de eenvoudigste teksten te komen. Ultralinks ondertussen bewapende de volksmilities - en deed er alles aan om Bouterse juist niet voor het hoofd te stoten. De confrontatie was al beslist, moreel in het voordeel van Daal/Haakmat maar effectief in het voordeel van de RVP, toen de zondag aanbrak die als de zondag van Bishop de geschiedenis in had moeten gaan, maar die de zondag van Cyriel Daal werd. De ultra-linkse meeting werd door Bouterse grimmig toege-sproken: "Nu is het tijd dat wij hen verbrijzelen, want anders worden wij zelf verbrijzeld. Ik heb een rood potlood. Ik zal het Horb laten doen. Die mag namen door-strepen. Verzoening is niet meer mogelijk. De banken zijn gesloten, maar ik zal hem, Daal, in contanten be-talen en het kleingeld mag hij houden.'
Ondertussen moet Bouterse beseft hebben dat zijn Li-banese steungroep er de voor-keur aan gegeven had om de gelijktijdige massameeting-Daal te bezoeken.
De afloop is bekend: op het moment dat de vijftien ver-moord worden heeft Bouterse nog maar één steungroep over en die is zelf bewapend.
Als Bouterse niet snel een tegenwicht vindt, dan is hij wakaman over - tussen één partij kun je niet op en neer lopen. Nu hij alleen links over heeft, zal hij links moeten verdelen. Daar is nu het wachten op.

Uit: Vrij Nederland van 15 januari 1983

Wie met zijn leven gezworen heeft,bepaalde gebeurtenissen niet te zullen openbaar maken,moet zich ook eraan houden.Al degenen die zich niet eraan hebben gehouden moesten er ,vroeg of laat, aan geloven,omdat ze de hegeimhoudingsplicht hebben verbroken.

Wie zal al die inbrekers oppakken die ooit in al die woningen hebben ingebroken??? Dat is toch het werk van de Politie?Hiermee wil ik zeggen: schoenmakers hou je bij je leest..........

Ons land ondervind alleen maar oponthoud met dit gedoe, terwijl er nijpendere zaken spelen die om een oplossing SCHREEUWEN !!!!
Het is de "witte man" weer eens gelukt om verdeel en heerspolitiek te zaaien.Jammer dat velen van ons dat weer niet doorhebben. Wanneer zullen we het EINDELIJK leren?????

Brandy,
Jij zal het in ieder geval NOOIT leren, heb jij nu echt niets geleerd van die witteman?
Pedro.

Jongens en meisjes,
We are a nation`. En als ik sommige bijdragen lees dan moet ik zeggen : Als het van jullie inzicht en/ of inspanning afhing waren we wederom geknecht.
Wake Up! History is NOT over we are making it. As we speak. We hebben één realisatie nog nooit uitgesproken. Maar we weten het allemaal : Zoals we in de jaren zeventig waren konden we nooit een natie worden. We hadden elkaar al teveel te verwijten, teveel om één volk te zijn. Aanvaard nou eens de Katarsys ( zo schrijf ik dat) Wees blij met de aderlating, Kijk wat en wie dat zijn die we kwijt zijn geraakt, en vraag je af wat jij als patriot met ze hebt.Eens zal het verhaal verteld worden. Voor mij is er maar een paragraaf, maar dat is ook als een scherf van een hologram, of voor de literaire geesten : een metafoor. De bevrijding is pijnlijk en langzaam. En wij Surinamers hebben een uitzonderlijk talent om pijn quasi te ontgaan, door het in porties te verdelen. Je bent surinamer of je bent een dolende, een target, een allochtoon, een object voor studie of vernedering in het kader van de hollandse zelfverheerlijking,of op zijn best een welgestelde vreemdeling die wil verdwijnen door zijn dochters te huwen met een blanke "anything"
Zo langzaam als wij zijn is geen ander volk. 1975, restant van de harde koloniale politiek. Net als Zuid Afrika maar dan trager : restant van ....( ook weer hollanders) Dit soort debatten hebben we nooit. Dat is het hollandse succes.

Herandu,

But it's about time that we start having them!!!!


Pedro,

Ik heb wel wat van die witte (Kazen) man geleerd ja, "Hoe Het Niet Moet". Ben Cum laude afgestudeerd aan de Real Life Experience Universiteit. Ga nu voor mijn PHD and dessertation mag mijn binnenkort dan Dr in de Hollandologie noemen!!!!!!

Isri,
Cut the crap please.
Van Westerloo deugt niet, helemaal niet, als je iets wil zeggen zeg het dan zelf. Dan kunnen we praten, als twee Srananmans

artikel isri verhelderend / dank daarvoor.
bouta = nu / slavernij was toen.
verlos jezelf als volk van dit kwade.Sta op !!
bewijs dat je guts hebt .stop het gelul.
doe iets !!!!

Om kort antwoord te geven op de stelling.
If Bouta na a mang, Gado sa straf ing. No wan tra soema kan straffin. Wiens ye kiring ye srefi.
Kan de ini a libi disi kan de ini a tra libi, maar boontje komt om zijn loontje.

Thats true!

Alleen gedane zaken nemen geen keer!

The truth....always keihard!!